Iritzia

sare-iritzia

Herri aktibazioa da gakoetariko bat

Herri aktibazioa da gakoetariko bat

Arantza Aldezabal, Urtza Alkorta eta, Ainhoa Azkarate – Sarekideak


 

Azkenaldian, Sare herritarrak askotan errepikatu izan du aktibazio ziklo berri bat irekitzearen beharra. Zer da, ordea, ideia nagusi horrekin uler dadin nahi duguna? Zergatik aktibatzearen beharra? Nor da aktibatu beharreko subjektua? Nola lortu ahal dugu aktibatzea?


Aktibatu hitzak latinezko activus, activa, actum izenondoan du bere jatorria. Agere aditzaren (aurrera egin edota mugitu, burutu) actum supinoaz, eta –ivus atzizkiaz osatua dena. Hori horrela, hitz horren kontzeptua, burutzeari edota mugitzeari buruzkoa da.

Hiztegiari begiratuko bagenio, berriz, «zerbait eraginkor bihurtu», «mekanismo bat abiaraz dadila eragitea» edota «prozesu bat biziagoa dela eman dezan edo izan dadin eragitea» bezalako adierak aurkituko genituzke.

Bada, Sarek, konponbide prozesuaren eta euskal presoen eskubideen aldeko indar herrikoia eraginkor bihurtu nahi du, abiaraz dadin edota biziago izan dadin eragin nahi du.

Aieteko Konferentziatik, eta ETAk bere ekinbide armatua behin betiko uzteko erabakia hartu zuenetik bost urte bete berri diren honetan, konpondu beharreko gatazka bati aurre egiteko bete beharra dugun uste osoa dugu. Bultzada berri baten beharra. Estatuak mugiaraziko dituena, beren jarrera arduragabea aldaraziko diena. Eta helburu hori erdiestearen ardura, euskal jendarte guztiarena delakoan gaude. Bakea lortzea ez baita herriaren zati bati soilik dagokion ardura, guztioi dagokiguna baizik.

Euskal presoekin egiten ari direna, azken batean, jendarte osoari egiten ari zaizkiguna da. Izan ere, beren legeak edo nazioarteko itunak eta hitzarmenak ezartzeari uko egiten dioten bakoitzean, gizatasun pixka bat izateari uko egiten dioten bakoitzean… presoei eta haien gertukoei ez ezik, jendarte osoari ere egiten diote eraso.

Egundaino, alderdien arteko ika-mikak nagusitu dira joko-zelai politikoan, alor honi dagokionez ere. Ondorioz, euskal instituzioen inplikazioa lortzeko orduan ere, nozitu da eragin kaltegarri hori. Horren aurrean, Sarek ideologiaz gaindi, sentsibilitate ezberdineko norbanakoak artikulatzera begirako lan eskerga egin du arduraz, bere sorreratik gaurdaino. Eta gaur da eguna esan genezakeena, inolako harrokeria asmorik gabe, benetan erreferentzia zabala izatea lortu duen mugimendua dela gurea. Baina oraindik ere asko dago egiteko.

Horregatik guztiagatik, aktibazio ziklo berri bat abiaraztea behar beharrezkoa dela uste dugu. Bi urteotan artikulaturiko indarrak, martxan jartzeko unea da. Helburu horrekin aurkeztu genuen irail hastapenean Salatzen Dut dinamika, alderdiekin errolda egin, edota gaitz larriak dituzten euskal presoen askatasuna eskatzeko Donostian buruturiko manifestazioa.

Hain justu, euskal jendartea aktibatzeko helburuarekin. Euskal presoen eskubideen errespetuaren eta konponbidearen aldekoa den iritzi orokorra, aldekotasunetik harago mugiarazteko. Euskal erakundeetan eragina izan dezaten, alderdien arteko akordioak, ekimenak eta pausoak erdiestea bultzatzeko. Eta lorturiko inplikazioen maila, mobilizazioan ikusarazteko.

Gure asmoa, Herri oso bat elkarturik eta ibilian jartzea da. Aktibo. Guztion inplikazio maila handiagoarekin. Jendartetik hasi, eta alderdi eta instituzioetaraino. Langile, abokatu, kirolari, zaletu, ikasle, arkitekto, ingeniari, irakasle, itzultzaile, kazetari, zientzialari, idazle… den denak aktibatzea da gure helburua.

Eta helburu hori erdiesteko Salatzen Dut lan tresna plazaratu dugu. Giza Eskubideen ikur herrikoia izatea da nahi duguna. Bakoitzak bere egin ahal duena. Norberaren eremu propioan zabalduz, eta inplikazioak lortuz. Esparru bakoitzeko indarrak aktibatuz. Saskibaloi eta pilota kantxetan, edota futbol zelaietan. Lantegi, ikastetxe eta instituzioetan. Kaleetan…

Salatzen Dut aurpegi askotarikoa, ezaugarri eta formatu ezberdinetako ekimenez hornitua. Sentsibilitate guztiek partekaturiko gutxiengo komuna. Tresna aktibatzailea izatea da gure helburua.

Finean, eragin eremu bakoitzetik norabide bakarrean indar eginaz gero, herri osoa aktibaturik, geldiezina izango delakoaren ustea baitugu. Jendarte, alderdi eta instituzioak, ibilbide orri berbera partekatuz. Jendarte, alderdi eta instituzioak elkarlanean martxan, Madril eta Pariseko borondateak mugiarazteko asmoz.

Urriak 15ean, Donostian, ziklo berri honetako lehen aktibatze kanpamentua ezarri genuen. Datozen asteetan, alderdiekin bigarren errolda bat burutuko dugu, eremu hori ere aktibatzera begira. Herriz herri sentsibilitate ezberdinak aktibatzeko dugun asmoei gehitu beharrekoa. Eta urtarrileko mobilizazio jendetsua, aktibatze orriaren inflexio puntu garrantzitsua izatea da nahi duguna.

Salatzen Dut-ek baditu beharrezko osagaiak, eskubideen errespetuaren eta konponbidearen aldeko gehiengo sozial, politiko, sindikal eta instituzionala artikulatzeko, aktibatzeko eta gai hau agendaren erdigunean ipintzeko. Eragile bakoitzari dagokio hausnartzea, egoerak eskatzen duen neurriko ekarpena egiteko gai ote den ala ez.

Guk argi dugu. Gatazka gainditze bidean, ikasturte hau erabakigarria izan dadin, Herri aktibazioa da gakoetariko bat.

Giza eskubideen defentsan laguntza behar dugu!

Gurekin parte hartu eta ekarpen ekonomikoa egin nahi baduzu SAREINA izatera gonbidatzen zaitugu. Izan Sare!

Izan Sare


sare-iritzia

Gaurtik aurrera ez dadila Gernikan dispertsioa errealitate ezezagun eta isolatua izan!

Ekarri banaz

Sare Gernika-Lumo


sare-gernikaPasa berri den Ekainaren 3ko mobilizazioaren erantzunaz oso harro, zorionak ematera gatozkizue Gernika-Lumoko eta eskualde osoko Sarekide guztioi. Ostiral desberdin bat bilatzen genuen, arratsalde hartan bertan kartzeletarako joan etorria hasi zuten senide eta lagunei babesa adierazteko; guztion artean, euskal presoak etxera ekarriko ditugula esateko. Asmo horretan gernikarron ekarpenak etenik ez duela erakutsi dugu beste behin, eta, beraz, eskerrik beroenak eta zorionik sutsuenak parte hartu zenuten guztioi!

Hain zuzen ere, erronka hori jarri genion geure buruari kurtso hasieran: sarekideak aktibatu eta gutako bakoitza dispertsioa amaitzeko helburua bete dadin inplikatzea. Horretarako, Ispilue Proiektua abiatu genuen: batetik, partaide izatetik aktibo izatera pasatzeko; eta, bestetik, Gernikako preso eta senideen errealitatea ezagutarazteko. Azken batean, Gernika, subjektu legez, dispertsioa amaitzearen alde posizionatzeko.

Horrek erronka berri bat eskatu digu: gaur ez ditugun tresnak guk geuk sortzea. Erradiografiak. Gernikako dispertsioaren ispilua da asmo horretan lehena. Existitzen ez zena, eta ostiraletik aurrera erabiltzeko sortu den tresna. Bertan 16 testigantza daude jasota. Lagun ugarik parte hartu du bertan: argazkilari, diseinatzaile, kazetari, kamerari, irakasle, mekaniko, psikologo, pediatra etabarrek. Eta batez ere bertoko preso politikoen senide eta lagunek: zuen bizitza konpartituz, egun pairatzen duzuen egunerokoa ekarri duzue zuekin. Jakitun gara hori ez dela batere erraza; beraz, zinez esker bereziak zuei.

Orain egiteko zehatz bat dugu gu guztok: hartu 10 minutu Erradiografiak irakurtzeko. Agian, hurbil, edo ez hain hurbil, dugun gernikarrak ere egoera ezagutu beharko lukeela pentsatuko dugu, eta berarekin konpartitzeko iniziatiba har dezakegu. Tresna honen bitartez Gernikako preso eta senideen errealitatea ezagutaraziko dugu guk guztiok, bitartekoa Erradiografiak izanik eta modua eskuz eskuko eta ahoz ahoko trasmisioa. Horren zabalpenean lan egin dezazuen gonbite egiten dizuegu.

Gaurtik aurrera ez dadila Gernikan dispertsioa errealitate ezezagun eta isolatua izan!
Guztion ekarpenez lortuko dugu!

Giza eskubideen defentsan laguntza behar dugu!

Gurekin parte hartu eta ekarpen ekonomikoa egin nahi baduzu SAREINA izatera gonbidatzen zaitugu. Izan Sare!

Izan Sare


sare-iritzia

Larriki gaixo eta askatasunaz gabetuta daudenei giza eskubideak aplikatzearen alde

Larriki gaixo eta askatasunaz gabetuta daudenei giza eskubideak aplikatzearen alde

Eneko Goia, Joseba Asiron, Gorka Urtaran, Julen Mendoza – Donostiako alkatea, Iruñeko alkatea, Gasteizko alkatea, Orereta-Errenteriako alkatea


 

Idatzi hau sinatzen dugunok uste sendo bat partekatzen dugu: pertsona ororen giza eskubide guztiak defendatu behar dira. Guztiok ditugu eskubide horiek, bai eta askatasunaz gabetuta daudenek ere.

Gainera, ideologia desberdinekoak garen lau alkateoi ere gure herrietan larriki gaixo dauden edo 70 urte baino gehiago duten presoak izateak batzen gaitu. Hau izanda egoera, eta beren eskubideak errespetatzen ez direnez, dagokigun erantzukizunagatik eta arrazoi humanitarioengatik besterik ez bada ere, gure jarrera adierazi nahi dugu eta eskatu pertsona horiek kartzelatik ateratzeko, bai eta egoera berean dauden gainerako guztiak ere.

Lau arrazoik bultzatzen gaituzte jarrera honetara: lehenengo, pertsonen duintasuna errespetatzea, bai eta askatasunaz gabetuta daudenena ere. Guk nahi dugun gizartean botere publikoek pertsona ororen giza duintasuna errespetatzen dela zaintzen dute, iruditzen zaigulako giza duintasunaren printzipio gorena urratzen duen gizarteak ez duela gizakia bera errespetatzen eta gabezia demokratikoa ikaragarriak dituela. Pertsonaren duintasunaren aurkakoa da gaixotasun larria eta sendaezina duen pertsona bat kartzelan mantentzea tratamendua jasotzeko egokiak ez diren baldintzetan.

Bigarren arrazoia, zigor jasangaitzen aurka adierazten dugun jarrera da, ez zigorra ezartzerakoan soilik, baizik eta baita zigorraren garapenean ere. Gaixotasun larria eta sendaezina duen pertsona bat askatasunez gabetuta edukitzeak suposatzen du giza duintasunaren printzipioa urratzea, eta kasu askotan zigor bikoitza da, askatasunez gabetutako pertsona horren sufrimendua eta, ondorioz, zigorra bera ere, espetxeratutako beste edozein pertsonarena baino askoz ere handiagoa baita.

Hirugarren, egoera hauetan legezkotasuna zorrotz aplikatu behar litzateke eta ez dira hala egiten ari, arlo juridikotik haratago doazen hainbat arrazoirengatik.

Azkenik, gure ustez gaixotasun larria eta sendaezina duen preso bati espetxetik ateratzeko aukera ukatzeak zigorraren birgizarteratzeko printzipioa urratzen du. Estatuko Fiskaltza Nagusiaren 1991ko urteko memoriak adierazten zuen gaixotasun larri eta sendaezina duten presoen kasuan askatasunez gabetzeko zigorrek ez dutela betetzen helburu nagusia, alegia, zigortutakoa birgizarteratzea. Zigortzeko helburua besterik ez du ia agonian dagoen norbait kartzelan mantentzeak, ez du zentzurik birgizarteratzera bideratzea agonizatzeko eta hiltzeko besterik kartzelatik irtengo ez den norbait.

Hartara, bergizarteratze-printzipio honek are garrantzi handiagoa du euskal gizartean bakea eta bizikidetza eraikitzeko saiakera honetan. Inolako zalantzarik gabe, eta ikuspegi politikotik, bakea egonkortzen laguntzen duelako eta premiarik gabeko sufrimendua saihesten duelako, horrek ez baitu gizarte berrirako bidea zaildu besterik egiten. Alabaina, ikuspegi juridikotik ere garrantzitsua da, jada ez baitago arrazoirik Estatuko Administrazioaren ustez herritarren segurtasunerako arriskutsua izan daitezkeenik, eta eskubidea ezin delako errealitate sozial berri horretatik bereizi, eta horren arabera interpretatu behar delako. Hartara, ez dago eragozpen politiko edo legalik kartzelatik ateratzeko gaixotasun larriak eta sendaezinak edo 70 urte baino gehiago dituzten presoak.

Azkenik, adierazi nahi dugu konpromiso irmoa dugula pertsona ororen giza eskubide guztiak defendatzeko eta eraikitzeko gizarteak ikusi nahi duen egoera demokratikoa, bakea eta bizikidetza oinarri dituena.


sare-iritzia

Trena martxan dago

teresa-toda

Trena martxan dago

Teresa Toda
Kazetaria eta Sareko bozeramailea


 

Joan den larunbateko Bilbon eta Baionan entzun ziren oinen taupadek —taupadak diot, bai, bihotzetan zeramatenarekin bat mugitzen baitziren bertako kaleak bete zituzten milaka eta milaka lagunak— oihartzun handia utzi dute. Denborak esango du, baina, ziur aski, uste genuen baino urrunago iritsiko dena. Eta hori itxaropentsua da. Senideen atzean zihoan pankartan lagun oso ezberdinen presentzia Sarek beti aldarrikatu duen norabidean pauso garrantzitsu bat izan da. Azken finean, euskal jendarte bezala konponbidea eta bakea modu integral eta sendo batean lortu nahi badugu, ezberdinen arteko elkar ulertze zein indar metaketa ezinbestekoa da.

Baina jatorri ezberdinetako pertsonak elkarrekin ibiltzea ez da egun bateko kontua. Eguneroko ahaleginen ondorioa da; eta islatzen du dispertsio eta espetxe politika krudelaren aurkako aldarrikapenaren esparrua zabaltzen doala. Pixkanaka, preso eta iheslarien egoerari erantzun egokia eman gabe benetako bakea eta elkarbizitza ez direla lortuko ulertzen da euskal jendartearen arlo ezberdinetan.

Baina, nola lortu? Nola hurbildu hain beharrezkoa zaigun eszenatoki horietara? Manifestazioetan ikusi eta sentitu zen indarra ezin da han geratu. Urtero esaten dugu jarraipena eman behar zaiola, eta urtero konturatzen gara ez dela lan erraza, behar-beharrezkoa izan arren. Horregatik, Sarek proposamen berri bat egiten du aurten, giza eskubideen trenera igotzeko gonbidapena luzatuz. Bidaiarien ekipajea hartuko duten konpromisoa da. Bere ibilbidean, trena herri eta auzoetatik pasako da, bagoiak kateatzen, jatorri, lanbide, afizio, pentsaera, adin, ideologia, ikuspuntu ezberdinak dituzten lagunen izen zein konpromisoekin betez.

Urtarrilaren 11n iragarri genuenez, lanean gaude jadanik. Trenaren martxa bultzatzeko bilerak sarekideen agendetan daude, eta datozen asteotan burutuko dira lehenengo ekimenak. Horrekin batera, Europara garamatzan trenbidearen adarrean sartzen gaude; bertako instantzia ezberdinetara Gobernu zein tribunal espainolen jarreraren berri eta salaketa eramateko.

Guzti hau gertatzen da oso irekia dagoen panorama politiko orokor batean, non Estatu espainolean gauzatu daitezkeen aldaketak, hain geratuta dagoen konponbide prozesuan eragina izango dezaketen. Baina ezin dugu, ez jendarte bezala, ez Sare bezala, horren esperoan egon. Egunez egun preso eta senideen eskubideak urratzen dira; egunez egun, indarrean jarraitzen duen espetxe politikak sufrimendu berriak sortzen ditu; egunez egun, senideen zama astuna handitzen da. Ezin dugu hori gehiago onartu. Horregatik, lanari gogoz ekin behar diogu; aldaketak emango balira, bidea azkartzeko; emango ez balira ere, egoera petralari indartsu aurre egiteko.

Azken egunetako adierazpen zein berri batzuek elementu berriak txertatu dituzte gatazkaren ondorioak konpontzeko markoan. Ohikoa denez, errespetu osoz entzun eta jasotzen ditu Sarek presoen eskubideen alde egiten diren proposamen guztiak. Gure norabidea marraztuta dago, eta urte hasiera honetan pauso esanguratsuak eman dira jada. Datozen hilabeteotan gehiago etorriko dira, eta, 2017an kaleetara ateratzeko beharrean baldin bageunde, milaka jarraitzaileen aniztasuna aurtengo pankartakoa bezain zabala izateko lanean jarraituko dugu.

Giza eskubideen defentsan laguntza behar dugu!

Gurekin parte hartu eta ekarpen ekonomikoa egin nahi baduzu SAREINA izatera gonbidatzen zaitugu. Izan Sare!

Izan Sare


sare-iritzia

Contra la política de Dispersión

arantza-amezagaContra la política de Dispersión

Arantzazu Ametzaga Iribarren
Bibliotecaria y escritora


 

Dice Oscar Wilde en su Balada de la cárcel de Reading: … No he visto nunca a un hombre contemplar con mirada tan anhelante ese toldito azul que los reclusos llaman cielo… Al enterarse el poeta de la condena al preso, culmina diciendo: … Los mismos muros de la cárcel parecieron temblar de repente y el cielo sobre mi cabeza se convirtió en un casco de acero candente; y aunque yo también era un alma en pena, mi pena no podía sentirla.

Cada vez que me acerco a una cárcel, recito las palabras de Wilde, comprendiendo que quien ha cometido un delito a la sociedad debe pagarlo en la medida en que la Justicia, a la que sabemos ciega pero no aceptamos perversa, dictamine. El peor de los castigos es la privación de libertad, la de convertirse en un número de un establecimiento, soportar la condena de un grupo social que prefiere ver al delincuente apartado, destinado de por vida a pagar su culpa, tal cual los dioses griegos dictaminaron inexorables contra Sísifo que cargaba una piedra hasta la cima de una montaña, pero nunca podía dejarla en ella, pues la piedra, por voluntad de los dioses, rodaba hacia abajo. Así, una y otra vez.

Estamos viviendo un largo y complicado y doloroso proceso en nuestro pueblo, desde que ETA abandonó las armas, y va pasando el tiempo y la sociedad ha recuperado su pulso pero no del todo el latido del corazón. En aquellos tiempos nefandos que vivimos, la condena se extendía a todos los vascos/as, como si ETA fuéramos todos y no producto nefasto de un nefasto terrorismo de Estado, como si extendiendo un tupido velo sobre los años de la guerra y la dictadura que le siguió y fueron cuarenta, se podía culpar a una organización de las causas maléficas que afectaban los años en que en el Estado Español, se ensayaba, por fin,  democracia.

En esas décadas terribles en que las que parecía que el tañido de muerte de las campanas acallaba nuestro afán de vivir, habían otras fuerzas oscuras e igualmente nefandas, que devoraban el patrimonio de un estado, derivado de los impuestos ciudadanos, en beneficio propio. Los escándalos que estamos presenciando en su mayor parte derivados del Partido Popular y la Monarquía, no solo nos anonadan por lo que suponen, sino que vemos que no hay cárcel ni pena contundente para la mayoría de ellos. Ali Baba y los Cuarenta Ladrones propiciaron el receso de una economía que nos afecta, sobre todo a la nueva generación. Y que, para mi, es una manera de crimen organizado.

Pero los presos/as de ETA, doce de ellos padeciendo enfermedades graves, siguen en prisión y lo que es más grave, dispersos de Euskadi. Alejados de sus familias que de esta manera son castigadas también, embutidos en cárceles foráneas, los recluso/as siguen mirando ese pedacito de cielo desde las rejas de su celda. La Justicia ha actuado contra ellos de manera contundente, ajena al pensamiento de Lincoln de que la más estricta justica no es nunca la mejor política. En este caso, la Justicia se acomoda al deseo del más fuerte.

SARE ha denunciado que la Audiencia Nacional funciona como correa de transmisión del Ministerio de Justicia, afirma que simplemente con la aplicación de la ley, nadie pide excepciones, muchos de los presos deberían estar ya en libertad, de regreso a su país y familias porque equivocados o no, su lucha estaba dirigida en esa dirección. Hubo muchos más quienes en mi generación prefirieron el camino de la paz para la reclamación nacional, pero hubo otros que no lo hicieron. Pero nadie debería estar padeciendo privación de libertad, cumplido los plazos de la condena, por una idea. Todos tenemos derecho a tener ideas, a debatirlas, a conciliarlas, aunque en el fondo de esa idea subyaga que la unidad de España no es aceptable. El problema radica en preguntarse porque somos tantos los que no creemos en semejante unidad. Qué ha fallado en el término España que tantos lo rechazan. Y no solamente los vascos o lo catalanes, que ya lo hicieron en el S. XIX las colonias, hoy repúblicas, que conformaban el Imperio Español.

Se trata de iniciar un proceso de acercamiento físico de los presos, son cuatrocientos setenta, revisar las condenas, reintegrar, a quienes las hayan cumplido, a la vida civil a la que pertenecen. Son personas, equivocadas o no, que han hecho grave daño, pero que han pagando por ello con su reclusión. Deben regresar a nosotros para que podamos convivir con la Memoria Histórica que devela los horrores de una guerra que nos ha conducido a esto, y de la que todos somos herederos, unos en la amarga derrota otros en la opulenta victoria, y comenzar una vía de normalización para que la nueva generación pueda crecer sin odios ni rencores, sin miedo ni dolor. Una vía en la que la palabra y el debate libertario, el restablecimiento pleno de los Derechos Humanos, prevalezcan sobre la cohesión y la mordaza. Sobre el deseo de venganza y el poderío de la fuerza. Y como son días de Pascua, me voy cantando la vieja canción de nuestro pueblo, tantas veces exiliado y repatriado, la que cantaba mi aita en cada una de sus navidades: Hator, Hator mutil etxera.

Giza eskubideen defentsan laguntza behar dugu!

Gurekin parte hartu eta ekarpen ekonomikoa egin nahi baduzu SAREINA izatera gonbidatzen zaitugu. Izan Sare!

Izan Sare


sare-iritzia

Los tribunales españoles (la Audiencia Nacional) impiden la aplicación de las normas europeas a los presos y presas vascas, cometiendo una clara ilegalidad

Los tribunales españoles (la Audiencia Nacional) impiden la aplicación de las normas europeas a los presos y presas vascas, cometiendo una clara ilegalidad.

Iñaki Lasagabaster Herrarte

La finalidad de la Decisión marco 2008/675/JAI es establecer las condiciones en las cuales se tienen en cuenta las condenas que hayan sido pronunciadas en otros Estados miembros contra la misma persona por hechos diferentes o las condenas cumplidas ya por esas personas. Esta regulación llevaba a tener en cuenta los tiempos de condena cumplidos por los presos y presas vascas en otros Estados europeos, fundamentalmente en Francia, cuando se trata de determinar el tiempo que les queda pendiente para el cumplimiento de las condenas que les habían sido impuestas por los tribunales españoles.

Esta decisión marco fue aplicada por el Tribunal Supremo, en su sentencia 186/2014, donde se apoya en esta Decisión marco 2008/675/JAI. La aplicación directa de la Decisión marco significa que el tiempo de condena cumplido en el Estado francés se tenía en cuenta al efecto de determinar el tiempo de cumplimiento de condena que le corresponda a esa persona en el Estado español.

Cuatro años después de la entrada en vigor de la Decisión marco 2008/675/JAI se dicta en las Cortes Generales la Ley orgánica 7/2014 cuya finalidad es dar cumplimiento a las previsiones de la Decisión marco señalada. La Ley se dicta pasado ya el plazo de transposición de la Decisión marco. En realidad la ley no era necesaria para que la Decisión marco fuese aplicable, ya que el Tribunal Supremo había aplicado directamente la Decisión marco 2008/675/JAI, descontando las condenas cumplidas por una persona en Francia del tiempo de condena a cumplir en el Estado español.

Sin embargo el legislador español dictó esa Ley orgánica 7/2014 con el claro objetivo de evitar su aplicación a los presos y presas vascos. Así, la Ley establece que la posible acumulación de condenas, a la que hace referencia la Decisión marco 2008/675/JAI, solamente afectará a aquellas condenas cumplidas con posterioridad al 15 de agosto de 2010.

La introducción de este límite temporal es contraria a lo que ya había sido establecido por el Tribunal Supremo en su sentencia 186/2014, que ya había aplicado esa acumulación.

El problema que se plantea judicialmente, al reclamar los presos y presas vascas la acumulación de condenas, es la relación entre la Decisión marco 2008/675/JAI y esta tardía Ley orgánica 7/2014. La pregunta fundamental que se suscita es la siguiente:

¿La Decisión marco 2008/675/JAI puede interpretarse en el sentido de que faculta a un Estado miembro a excluir de la toma en consideración de modo equivalente de las sentencias condenatorias dictadas por los Tribunales del resto de los Estados de la UE las que fueran anteriores al 15 de agosto de 2010?

Ante esta duda, el tribunal de la Audiencia Nacional debería preguntar al Tribunal de Justicia de la Unión Europea cuál era la respuesta a esa cuestión. Con otras palabras, si los Estados pueden dictar una ley que limite la acumulación de condenas o si esa ley sería contraria a la Decisión marco 2008/675/JAI.

El Tribunal español no ha dirigido sin embargo esa pregunta al Tribunal de Justicia de la Unión Europea estando obligado a ello. El Tribunal afirma que la Decisión marco es clara a ese respecto, aunque nueve jueces afirman lo contrario en un voto particular, diciendo que debía haberse realizado la pregunta a dicho Tribunal europeo. La pregunta al Tribunal de Justicia de la Unión Europea es obligatoria y sirve para que esa Decisión Marco se interprete igual en todos los Estados europeos. Se quiere lograr así que las normas europeas se interpreten de la misma forma en toda Europa y quien dice cómo se deben interpretar es el Tribunal de Justicia de la Unión.

Esta actuación del Tribunal de la Audiencia Nacional, impidiendo que se plantee la pregunta (lo que se llama técnicamente una cuestión prejudicial) ante el Tribunal de Justicia de la Unión Europea obliga a realizar algunas consideraciones, así:

1) Existe un claro interés en algunos miembros del Poder Judicial en evitar que llegue al Tribunal de Justicia de la Unión Europea una cuestión prejudicial dirigida a aclarar el alcance de la Decisión Marco 2008/675/JAI.

2) No es jurídicamente comprensible esta resistencia a la luz de las diferencias de interpretación que tiene la Decisión Marco 2008/675/JAI. Estas diferencias de interpretación se manifiestan en dos cuestiones fundamentalmente, a saber:

  1. a) Nueve jueces sobre diecinueve han planteado un voto particular donde se discute la interpretación de la Decisión Marco y b) el Tribunal Supremo ya la había aplicado directamente, antes de la entrada en vigor de la Ley 7/2014, admitiendo la acumulación de condenas. Con la entrada en vigor de la Ley 7/2014 se trata de impedir nuevas sentencias como la citada del Tribunal Supremo.

3) La conclusión obligada de los datos anteriores es la existencia de una directriz política dirigida a impedir que el Tribunal de Justicia de la Unión Europea se pronuncie sobre el alcance de la Directiva 2008/675/JAI. Para el logro de ese objetivo no se duda en forzar hasta el límite la legalidad comunitaria y la propia legalidad española. Un empecinamiento tal, cuando se trata del cumplimiento de muchos años de cárcel por personas que ya han cumplido largos años de condena, pone claramente en cuestión la independencia del poder judicial y su falta de respeto a la legalidad, a las normas del Derecho europeo.

A estas críticas podrían añadirse otras, algunas técnicas y de difícil explicación en un artículo de este tipo. Pero, en todo caso, sí se puede y debe afirmarse que los tribunales españoles, especialmente los que que forman parte de la Audiencia Nacional, no constituyen ninguna garantía para el respeto de los derechos de los presos y presas vascos. La gravedad de este hecho no es necesario subrayarla. Si los tribunales no sirven para garantizar el respeto de los derechos de las personas, también de las que están en prisión ¿vivimos en un Estado de Derecho? Si no se respetan los derechos de las personas y no se garantiza la separación de poderes, la independencia judicial, ¿vivimos en una democracia? La respuesta a estas preguntas no requiere ser especialista en derecho.

Giza eskubideen defentsan laguntza behar dugu!

Gurekin parte hartu eta ekarpen ekonomikoa egin nahi baduzu SAREINA izatera gonbidatzen zaitugu. Izan Sare!

Izan Sare


sare-iritzia

Aske eta bizirik

Marilo Gorostiaga, Jon Kirru Iparragirre

Euskal presoen hainbat giza eskubide urratzen dira Kartzeletan, jakina. Osasun eskubidearen urraketa da guztien artean larriena, zalantzarik gabe. Giza Eskubideen arloan diharduten hainbat pertsonek, legelariek eta oro har, euskal jendarteak eta erakundeek, gaixorik dauden presoen egoera behin eta berriro salatu badute ere, Madrilgo eta Parisko agintariek ez dute jarreraz aldatzen, ez diete eskaerei jaramonik egiten eta kartzelan dauzkate bere ingurutik urruti etxekoen eta lagunen babesik gabe.

Gaixotasunak ez daude erritmo politikoei begira, okerrera egingo dute konponbiderik jartzen ez bada, azken finean, frantziar eta espainiar kartzelatako ziega ilunetan itzaltzen ari diren persona horien bizitza dago jokoan. Aipagarria da, beste presoei onartzen zaizkien neurririk ez eskubiderik ez dutela euskal presoek, soilik  eurei aplikatzen zaizkien legeek ahalbidetzen dutela egoera latz hori.

Salbuespen legediak ezarritako baldintza gogorrak eta xantaia dira egun kartzeletan eguneroko ogia. Justizia eta giza eskubideak baino gorrotoa eta mendekua dira darabilten jokabide horren ardatzak. Barne Ministeritzak diseinatzen du kartzelatako politika eta gero, epaitegiek aplikatu Europako Giza Eskubideen Tribunalaren erabaki eta irizpideei kasu zipitzik egin gabe. Duela 67 urte abenduaren 10ean Parisen aldarrikatutako Giza Eskubideen Adierazpen Unibertsala herren da hemen.

Gaixotasun larriak dituztenek behar duten tratamendu egokiarentzat traba da kartzela kasu batzutan eta eragozpen handia bestetan. Eritetxera trasladoak abentura beldurgarri bilakatzen dira sarri, gizatasun apurrik dutenei oilo ipurdia eragiteko moduko egoerak bizi ohi dituzte horietan.

Gaixotasun sendaezinak dituzten presoek baldintzapeko askatasuna jasotzeko eskubidea dute, legedian jasotako neurriak aplikatu behar zaizkie, gaixotasunak ez dezan okerrera egin, konfiantzako medikuek artatu ditzaten, etxetik hurbil den eritetxean etxekoen eta  lagunen goxotasun eta babesean.

Egun 12 dira gaixo dauden presoak, gehienak jaioterririk urruti, kilometro askotara kartzelan, zaintza egokirik gabe. Ibon Fernandez Iradi, Jose Ramon Lopez de Abetxuko Likiniano, Aitzol Gogorza Otaegi, Gorka Fraile Iturralde, Ibon Iparragirre Burgoa, Garikoitz Arruarte Santa Cruz, Txus Martin Hernando, Josetxo Arizkuren Ruiz eta Iñaki Etxeberria Martin, Lorentxa Guimon, Jagoba Codo Calleja eta Jose Miguel Etxeandia Meabe.

 

Euskal jendarteak pixkanaka zauriak itxi eta konponbidearen zein bakearen aldeko urratsak eman nahi ditugu, baina bi Gobernuen erantzuna eta jarrera ez da jendarteak espero zuena izan azken urteotan. Bidea oztopoz eta traba astunez beteta daukagu. Bideko harriak kentzeko denon ahalegina eta konpromisoa behar beharrezkoa dugu.

Gaixorik kartzelan daudenen egoera hain larria izanik ezinbestekoa da erantzun azkarra, bateratua eta indartsua, alperrik da Madril eta Parisen zain egotea; gure esku dago, gure ekarpena egin behar dugu; egoera irauli nahi dugun guztion indarrak batuta ekarriko ditugu gaixo dauden presoak etxera, gutako bakoitzaren ahalegina bestearenarekin elkartuta amaituko dugu sakabanaketarekin eta iheslari zein deportatuek jasaten duen jazarpenarekin, beti ere, erronka eta helburu handiagorik alboratu gabe: preso, iheslari eta deportatuak  etxean ikusi nahi ditugu.

Bideko harriak mugitu behar ditugu! Hasi gara piskanaka, hurrengo erronka “Aske eta bizirik SOS, larriki gaixorik dauden presoak etxera” leloarekin Durangon asteartean burutuko dugun manifestazioa izango da, Liburu eta Diska azokaren ataritik 12:30etan abiatuta. Eta indarrak batzen jarraituko dugu Bilbon eta Baionan urtarrilaren 9ko mobilizazioan. Gure indarra zurearekin batuz, denon artean lortuko dugu.


Ante una situación injusta y contraria a derechos

Joseba Azkarraga y Teresa Toda, portavoces de Sare

Mucho se ha hablado en la sociedad vasca, durante las últimas semanas, de sufrimientos, de víctimas, de memoria, de reparación. Se han hecho propuestas, se han celebrado memoriales, se han desarrollado encuentros y actos oficiales. Ha habido gestos de reconocimiento, necesario y merecido, a familiares y víctimas directas de violencias sufridas durante las últimas décadas en nuestra tierra.

Pero no todas las voces se han podido oír con la misma intensidad, ni todas las víctimas han sido igualmente reconocidas. Apenas han encontrado lugar aquellas personas que siguen padeciendo, hoy en día, las consecuencias de una política penitenciaria anclada en el pasado y que genera sufrimiento, dolor e injusticias sobre las personas presas y, especialmente, sobre sus allegados.

Cuatro años después de la declaración de ETA poniendo fin a toda su actividad armada, y tras los pasos dados por el Colectivo de Presas y Presos Políticos Vascos (EPPK), cabría esperar algún cambio en una política penitenciaria durísima, muy alejada de las recomendaciones europeas en esta materia.

Pero no ha sido así. A pesar de los cambios ocurridos desde 2011 en el panorama político y social vasco, cada fin de semana las carreteras que surcan el Estado español siguen siendo recorridas por cientos de personas que, desde Euskal Herria, emprenden viajes que nunca hubieran hecho de no ser por la política de dispersión de presos y presas vascas. En ese obligado desplazamiento han muerto 16 personas y varias decenas han sufrido heridas y consecuencias graves en accidentes.

Además de los costes económicos hay que subrayar los emocionales. El paso de los años hace que muchos padres no puedan ya soportar los trayectos para visitar a sus hijos e hijas. Decenas de niñas y niños pierden semanalmente horas o días de ikastola para emprender ruta hacia unas visitas con las que mantener vivo el vínculo familiar.

La dispersión ha sido complementada por unas modificaciones específicas de la legislación y reglamentos penitenciarios que endurecen al límite las condiciones de cumplimiento de penas y que alargan la estancia en prisión.

Ante todo ello, Sare trabaja con el objetivo de lograr que cambie la situación. Pedimos la implicación y el compromiso de personas, entidades, instituciones y fuerzas políticas y sociales. Apelamos a despojar a la cuestión de ropajes e intereses políticos, pues así se enfocará en toda su crudeza como una cuestión que atañe a derechos básicos (derechos humanos, pero también derechos legales) de las personas presas y sus familiares. Queremos un clamor unitario.

Esta es una de las aspiraciones de Sare, red que pretende lograr el fin de la dispersión, y la derogación de toda la legislación excepcional que la envuelve y sustenta. En ese camino, es prioritario lograr la excarcelación de presas y presos gravemente enfermos, así como la de quienes cumplieron condenas en el Estado francés que el Estado español se niega a contabilizar pese a la directriz europea que así lo indica.

Sare ha abierto vías, caminos, relaciones amplias en este año y medio. Hay imágenes, como la del pasado mes de junio en el hotel Abando, que atestiguan que voces muy diversas respaldan nuestros objetivos y formas de trabajo.

Hemos constatado que, poco a poco, se van oyendo más opiniones que cuestionan esta política penitenciaria y la legislación y reglamentos excepcionales. Son pronunciamientos hechos en Euskal Herria, en el Estado español –incluso desde la propia Audiencia Nacional-, en el Estado francés (Declaraciones de Baiona y París, palabras de la ministra Taubira), y en instancias de la Unión Europea (iniciativa Free Otegi, Free Them All, y sentencias del Tribunal Europeo de Derechos Humanos, entre otras).

Pero la situación se prolonga y se agrava. El Gobierno español hace oídos sordos. Por eso se necesita un esfuerzo sostenido. Por eso saldremos a las calles de Bilbao y Baiona el próximo 9 de enero, con reivindicaciones muy claras, a las que esperamos se sumen muchas personas que, aún no compartiendo planteamientos ideológicos, sí son capaces de manifestarse ante esta sostenida vulneración de derechos, defendiendo que, para resolver las cuestiones pendientes, hace falta la modificación de situaciones excepcionales y diálogo en vez de sed de venganza.


sare-iritzia

Nafarroatik Bilbora eta Baionara

Ainhoa Azkarate, Maria Luisa Mangado, Amaia Izko eta Arantza Amezaga.

Bagoaz-ek eta Sarek presoen giza eskubideen alde elkarrekin egingo duten ibilbidearen berri eman dute, aurreko astean, eta ez edozein tokitan. Hain juxtu, Donostiako Aiete Jauregian, Bakearen eta Giza Eskubideen Etxean egin diote euskal gizarteari deialdia, gure herriaren konponbidearen eta bakearen alde aspaldion egin den adierazpen eta ahalegin garrantzitsuenaren abiapuntuan bertan. Aietetik erran diete herritarrei euskal presoen giza eskubideen alde urratsak egiteko, Bilbon eta Baionan datorren urtarrilaren 9an eginen diren bi mobilizazioetan.

Atseginez hartu genuen behean sinatzen dugun nafarrok giza eskubideak babesten diharduten bi taldeetako ordezkariak batera ikustea; pozgarria izan zen guretzat, toki adierazgarri horretan, mahai berean, diskurtso berberarekin biltzea denak, preso, erbesteratu eta deportatuen oinarrizko eskubideen alde elkarrekin lan egiteko.Goxotasun horixe sentitzen dugu, gainera, Sarek antolatzen duen ekitaldi orotan. Izan ere, unean uneko zailtasunak zailtasun, eta herri honen konponbideari jartzen dizkioten oztopo guztien gainetik gai baita ideologia ezberdineko pertsonak elkarrekin lanean jartzeko, batera, eskaera sinple, oinarrizko eta unibertsala eginez; soil-soilik, giza eskubideen errespetua eskatzen, alegia.

Poz handia sentitzen dugu, pentsaera desberdina izanda ere, eskutik helduta ahalegintzen garelako, esaterako, kartzela politika mendekatia indargabetzen; azken finean, kolore ezberdineko eskuek gure arteko aldeak beste gune baterako laga ditugulako, eta bat egin oinarrizko eskaera jakinen alde; besteak beste, espetxetako politikaren arduradunei eskatzen ari gara presoen sakabanaketa zein bakartzea uzteko, eri dauden presoak askatzeko, zigorren luzapena eteteko eta legea salbuespenik gabe aplikatzeko.Horixe bera da funtsean Giza Eskubideen alde egitea. Hain zuzen, eskubide ororen, konponbidearen eta bakearen alde ari den sare aktiboaren ahalegin horixe aitortzea; baita ahal den neurrian laguntzea ere. Nolabait, gure fitxak mugitzea da, aurrerago edo atzerago, Madril eta Paris ere mugitu daitezen. Horretarako modu aunitz dago: ezagutarazi daiteke euskal presoen senide eta adiskideek astebururo pairatzen duten errealitatea; salatu daiteke Espainian ez dela betetzen Europako beste herrialde batean jada betetako kartzela urteak kontatzeko europar doktrina; edota sentiaraz daiteke kartzelan gaixo egotea zein anker eta jasangaitza izan behar duen, ondoan hurbileko lagun eta seniderik gabe.

Bagoaz eta Sareren loturari esker, milaka herritarrek bat egingo dute Madril eta Parisko agintariei eurak ere euskal gizartearengana hurbil daitezela eskatzeko. Frantziako eta Espainiako gobernuetako ordezkariak hurreratu daitezela, euskal herritarren aldarrikapenak ezagutu ditzatela, ibili, eta bide batez, kartzeletako politika birplanteatu dezatela, erbesteratuei euren herrira itzultzen eta, bertan, jazarpenik gabe, bizitzen utz diezaietela... Etor daitezela gurera, ibilbidean parte hartu eta jokabidez aldatu, sakabanaketaren eskurik luzeena deportazioa izan ez dadin. Ibili dabilenak ez baitu goroldiorik bilduko. Gerturatu daitezela, baina batez ere mugi dezatela fitxa, behingoz. Edonork pentsa dezake, eta berekiko esan, fitxak ez daudela gure esku, beraiek dutela giltza. Baina guri iruditzen zaigu baietz, nahiz eta kartzeletako giltzak bi aldeetako agintarien ministerioetan gorde, sarraila mugitzeko ekintza gure esku dagoela, hots, gure eskuek eta aurrerapausoek eragingo diotela giltzari.

Urtarrilaren 9an batera egingo dugu bidea bi hiriburuetan. Bi hiri baina eskaera bakarra: mugarik ez giza eskubideei, konponbideari eta bakeari; gizarte bat bakarra Madrili eta Parisi zuzen eta zorrotz begietara begira, Madrili eta Parisi konpromisoak eskatuz, mugi daitezela exijituz.Bilbon eta Baionan ikusiko dugu elkar. Eta, orduan, gauden tokian gaudela ere, bide berean izango gara, herria ozen aldarrikatzen ari den konponbidearen ibilbidean. Ez ezazu kalerik egin, hor nonbait ikusiko dugu elkar.


sare-iritzia

Jagoba etxera! Iritzi artikulua

Batzuetan, egoera larri hauei aterabidea eman diezaioketen instituzio eta eragileen itxitura eta gizatasun falta somatzen dugunetan, egiten dugunak ezer aldatuko ez duela pentsatzen dugu. Baina, gaixoaren eskutitza jaso edota lagun eta familiarekin hitz egiterakoan bere sufrimenduaz jabetu eta egiten dugun gutxiak merezi duela pentsatzen jarri eta hori aldatzeko zure hondar aletxoa jarri behar duzula argi ikusten duzu.

Jagobak 14 urte daramatza kartzelan, 50 urte pasatxo dituen preso donostiarra da. Halere, duen adinerako osasun arazo ugari aurkeztu ditu dagoeneko: operazio kirurjiko ezberdinen beharra izan duten ahoko arazo larriak, tunel karpiano bilateralaren sindromea, meningitisa, bertigoak eta gehiegi ez luzatzearren aipatu gabe utziko ditugun beste hainbat.

Baina gehien eragiten dion gaixotasuna Espondilitis Ankilosantea deiturikoa da. Gaixotasun erreumatiko kroniko eta progresiboa da, kasu gehienetan larri bezala kontsidera dezakeguna. Gaixotasun hau izateagatik duela urte batzuk oiartzungo preso bat aske geratu zen. baina dirudienez “garaiak aldatu dira”.

Jagobak arazo osteoartikularrak ditu gorputz osoan zehar: lepo eta bizkarrean, sorbaldetan, besoetan, ukondoetan, aldaketan, oinetan,… Minak, inflamazioak, zurruntasunak, lokartzeek maiz ezintasun handiarekin uzten dute, zutik mantentzeko zailtasunekin, eskutitzak idazteko ere arazoekin, etab.

Hiru urte baina gehiagoz Donostiako Ospitaleko erreumatologia zerbitzuaren zaintzak jaso ditu, hiru hilean behin azterketak eginez. Bere izena preso gaixo larrien zerrendan agertu eta egun batzuetara Martuteneko kartzelatik Castellonera urrundu zuten. Kasualitatea? Oraindik ez du erreumatologo batek berriro ikusi Jagoba, eta ozta-ozta jaso ditu sintomak arintzeko beharrezko medikamentuak. Bere senideengandik jasotako azken berrien arabera deskribatutako minez gain, zurruntasun handia nabari zaio eta deigarria da nola ari den konkortzen.

Gaixotasun hau jasaten duten pertsonek sobera ondo dakite zein garrantzitsuak diren gaixotasunaren jarraipena, dieta eta batez ere, erreabilitazio programa egokituak. Gainera, askotan tratamendu erasokorragoak jaso behar izaten dituzte, eta hauek jarraipen estuagoa eskatzen dute. Nola egingo du hori guztia kartzela barruan? Zein dira kartzela aldaketarako arrazoiak?

Erabaki horren atzean ez dago inolaz ere osasun edo gizatasun arrazoirik.

Ez da osasun arazo larriak dituen preso bakarra, ez dugu ahaztu nahi gainontzeko preso gaixoen egoera larria (Txus, Aitzol, Ibon….). Guztiek dituzten sobera arrazoi euren etxeetan egoteko. Beharrezkoa duten tratamendu egokiena baldintza onenetan jasotzeko.

Gure betebeharra da pertsona eta mediku bezala hori aldarrikatzea, eta jendarte osasuntsu batena hori lortzeko indar egitea.

Larunbat honetan horretarako aukera bat dugu, SAREk 17:00tan Donostian antolatu duen Herri-Sarean parte hartuz.

PRESO GAIXOAK ETXERA

Jabi Hernando Aizpurua- Justo Atristain Gorosabel - Amaia Sarasola Balerdi - Aitor Alberdi Azkue

Medikuak