Albisteak

OHARRA: Josetxo Arizkuren

Ohar honen bitartez, Sare Herritarrak Josetxo Arizkurenek izan berri duen osasun arazo larria salatu nahi du. Josetxok aspalditik dauka diagnostikatua kardiopatia iskemiko larri bat. Denbora luze darama gaixotasun larri honi baldintza gogorretan aurre egiten, urrundua Murtziako espetxean eta zigorraren hasieratik lehen graduan. Duela gutxi jakin berri genuen Logroñora lekualdatua izango zela eta bigarren gradura igaroko zutela.

Atzo ikusi ahal izan genuen moduan, berandu iritsi da aldaketa hori. Berandu dator eta gainera ez da nahikoa! Josetxok, gaixotasun larria duen presoa izanik, duela denbora behar lukeelako zigorra etxean betetzen, artatze egoki bat jaso eta gertatutako ekidingo zuen eremu babestu eta lasaiean biziz. Horrez gain, atzotik bere egoeraren inguruan jasotako informazioa nahasgarria eta urria dela ere salatu nahi dugu. Atzo bihotzeko baten amagoa izan zuela jakin genuen, gaur aldiz, bihotzekoa izan zela esan dute (are larriagoa) eta ospitalizatua dagoela. Ez dugu beraz bere osasun egoeraren inguruko informazio garbia jaso, horrek senitartekoentzat dakartzan kezka eta beldurrak areagotuz. Guzti honi, urrundua izatearen eta ondorioz senide, konfiantzazko medikuen zaintzarik gabe egotea gehitzen zaio.

Josetxok zuen afekzioarekin, gertatutakoa edozein momentutan eman zitekeela jakitun ziren espetxe arduradunak, eta hala ere, lehen graduan, urrundua eta legearen arabera eskubide duen askatasun eta zaintza egokirik gabe mantendu dute, beste behin ere, egoerak okerrera egin arte. Josetxok ezin da minutu bat gehiago pasa bere gertukoen eta konfiantzazko mediku baten artatzerik gabe. Josetxok etxean egon behar du.

Josetxo bezala, beste 17 preso daude gaixotasun larriekin kartzeletan. Azken hilabeteetan larriki gaixo ziren hainbat presorekin egin moduan, Josetxo eta beste 17 presoak etxera ekartzea beharrezkoa da, eta legearen barruan guztiz egingarria gainera, beraz, ez dago espetxean mantentzeko inolako arrazoi ez eta aitzakiarik. Berandu baino lehen Gaixo larriak ETXERA.

Guzti hau salatzeko, gaur, azaroak 30, arratsaldeko 20:00etan Iruñean elkarretaratzea deitu dugu, Merindades plazan.


Azken ostiraletan egin ohi diren kontzentrazioak batera deitzeko erabakia hartu dute Sarek eta Etxeratek.

Uste dugu bizi garen unean merezi duela ahaleginak batzea, gizarte-aktibazioak eta mobilizazioak duten garrantzia dela eta, presoak EHra ekartzeko eta bakea eta elkarbizitza lortzeko bidea atzeraezina izan dadin; izan ere, euskal gizartea da berriz ere estatuak eta gobernuak mugiarazten dituen motorra.

Euskal presoei eta haien familiei aplikatzen zaien salbuespenezko erregimenean gertatzen ari diren mugimendu batzuk bizi izan ditugu, egoera honen amaieraren hasiera izango denaren itxaropenarekin.

SAREtik eta ETXERATetik positiboki baloratzen ditugu mugimendu gutxi horiek, baina, aldi berean, adierazi nahi dugu mugitutako preso horietako gehienak ehunka km-ra daudela oraindik; 18 presok espetxean jarraitzen dutela gaixotasun larriak izan arren; eta Espainiako espetxeetan dauden 172 presoetatik, 127 lehenengo graduan daude oraindik ere, eta, beraz, aske izateko helburuarekin euskal presoek bete bahi duten ibilibide juridikoa blokeatuta dago kasu gehienetan.

Hau horrela izanik, orain arteko aldaketak ez die erantzuten EHko gehiengo politiko, sindikal eta sozialaren eskakizunei. Espetxe-politikaren normalizazioa euskal preso guztiak EHn daudenean emango da.

Hainbat arlotan lan egiten jarraituko dugu, egungo urratsek bidea behin betiko ireki dezaten.

Berriro ere, dei egiten diegu euskal gizarteari eta gobernuei, denei, euskal gizartearen nahiaren bidea oztopatzeko eta hondatzeko nahia dutenei horrelakorik egiten utz ez diezaieten.


OHARRA: Oier Oaren atxiloketa

  • Atzo Oier Oa preso ohia atxilotu zuten Iparraldean. Atxiloketa hau aurrez ere arrazoi berdinen baitan eman diren beste atxilokata batzuei batzen zaie.

Atxiloketa hauek "Fijait" fitxategiak direla eta ematen ari dira, hau da, Frantziako lurralde administratiboan bizitzeko debekua dutela eta, nahiz eta Justizia Auzitegiek ezarritako zigorra osorik betea izan.

Gogorarazi nahi dugu fitxategi hori Frantziako Gobernuak sortu zuela indarkeria islamistaren aurka, eta bide batez, ETArekin zerikusia izateagatik espetxeratutako euskal herritarrak ere bertan sartu zituztela. Euskal herritar horiek behin baino gehiagotan eskatu dute Iparraldean bizi ahal izateko baimena, eta sistematikoki ukatu zaie.

Saretik salatu nahi dugu fitxategi honek gero eta euskal herritar gehiagori eragiten diela, beren eskubideak murriztuz, Frantziako Justizia-Auzitegiek ezarritako zigorra osorik betea izanda ere.

Atxiloketa honek Euskal Herrian bizitzeko eskubidea urratzen du.

 


Aita, ama edo biak espetxean dituzten haurren egoerari buruzko agerraldia | URRUNKETA + COVID19 = UMEZURTZ

Azaroaren 20an adingabeen eskubideen nazioarteko eguna da. Hori dela eta, gogorarazi nahi dugu Giza Eskubideen Europako Auzitegiak berresten duela guraso espetxeratuak dituzten haurrek gainerako seme-alabek dituzten eskubide berberak dituztela, gurasoen konpainiaz gozatzea funtsezko elementua baita familia-bizitzan, eta, horregatik, espetxe-agintariek presoei hurbileko familiarekin harremanetan egoteko erraztasunak ematea familia- bizitzarekiko errespeturako eskubidea bermatzeko funtsezkoa da. Gainera, ezin dugu ahaztu edozein Estatuk adingabeekiko duen betebeharra haien eskubideak babestea dela; horretarako beharrezkoak diren bitarteko praktiko eta eraginkorrak erabiliz, giza eskubideen izaera integrala kontuan hartuta.

Estatu Espainiarrean, ordea, errealitatea bestelakoa da. Motxiladun umeen eskubideak behin eta berriz urratuak izaten dira. Urrunketaren eraginez, gurasoak espetxean dituzten haurrek ez dute bermatuta gurasoekin harreman pertsonalak eta kontaktu zuzena izateko eskubidea, hilabetean behin ikusten baitituzte haien guraso presoak eta honek eragin izugarria du haurrarengan. Gainera aita, ama edo biak, hain urruti dagoen espetxean egoteak esan nahi du haur hauek bidai amaigabeak egin beharko dituztela bisita bat gauzatu ahal izateko eta horrek izugarrizko zama fisikoa eta psikikoa suposatzen du haientzat; haien lagunak asteburutan jolasten dauden bitartean beraiek errepidean daudelako.

Errealitate gordin honi gaur egun bizi dugun egoera gogorra gehitu behar zaio. Pandemia honek presoak gehiago isolatzea eragin du eta ondorioz, senideen sufrimendua areagotu egin da, bereziki adingabeena. Badaude martxoaz geroztik haien gurasoak besarkatzen ez dituzten haurrak, beste batzuk aldiren batean aita edo ama ikusteko aukera izan dute 9 hilabete luze hauetan baina oraintxe bertan aurrez aurreko guztiak etenda daude Estatu Espainiarrean; Frantsesean, aldiz, espetxe batzuetan pertsona bakarra sartu daiteke bisitara, beraz, haurrak ezin dira joan ezin daitezkeelako bakarrik sartu; beste batzuetan pertsona bat baino gehiago sartu daiteke baina ezin dute musukoa kendu eta haurrak haien gurasotik metro eta erdira egon beharko dira. Haien ahotsa entzun dezakete dei baten bitartez baina ezin dituzte ikusi, ezin dituzte ukitu, ezin dute haiekin jolastu eta ezin diete muxurik eman; guzti honek haur baten garapenean izan ditzakeen ondorio guztiekin. Motxiladun umeak umezurtz uzten ari diren neurri eta politikak aplikatzen ari dira, gurasorik gabe bizitzera kondenatzen ari baitira.

COVID19aren pandemiaren ondorioz Ametsek martxotik darama aita besarkatu gabe, Haizek eta beste askok bezalaxe. Hizek urte bat beteko du ostiralean eta 4 bider ikusi du aita jaio zenetik. Lukenek 4 urte ditu eta 3 alditan besterik ez da egon aurten aitarekin. Harri, otsailetik hona behin, ordu eta erdiz. Xuhar hiru alditan, Axel eta beste zenbait bezalaxe. Arhanek otsailetik hasita ez dio aitari muxurik ematen. Eta horrela jarraitu dezaket luzeegia den zerrenda batekin.

Gainera, ezin ditugu ahaztu espetxean bizi diren motxiladun umeak, haien egoera bereziki larria baita. Aranjuezeko espetxean daude Izadi eta Irati eta 9 hilabete daramate haien senideak eta gertukoak aurrez aurre ikusi gabe. 9 hilabete daramate kalera irten gabe, lehendik lortutako egokitzapenean atzera pausu bat suposatzen duelarik. Eta gogorrena dena, udaz geroztik ez dute haien aitatxo ikusi, ondoko moduluan dagoen arren.

Nola da posible hau gertatzea? Nor arduratuko da haur hauen osasun fisiko eta emozionalean egoera honek sortzen dituen ondorioez?

Egoera hau onartezina da, haurrek haien gurasoekin egoteko eskubidea dute. Lehen mailako eskubidea da hori, eta pandemia egoeraren kudeaketak eta hartzen diren neurriek ezin diote horri bizkar eman.
Gaur, hemen, jendarteari errealitate honen berri eman eta urgentziaz aldatzeko eskumena duten horiei zerbait egin dezatela eskatu nahi dugu. ORAIN!

Gehiago luzatu gabe, presoak beren jaioterritik gertu egon behar dute. Probintzia berdineko espetxeetan. Hori da orain urgentea.

Hori aldarrikatzeko, irudi bat ekarri nahi dugu gaurkoan. Patinete bat. Trenak, kotxeak edo eta hegazkinak ordezkatuko dituen patinetea. Motxiladun umeak haien aita, ama edo biak bixitazera joateko bidaia patinetez egiteko eskubidea dutelako. Hori izango delako etxetik gertu daudenaren seinale. Urte luzez eginiko kilometroak behingoz bukatuko direnaren seinale.Alde batera utzitako jolasak, partiduak, lagunarteko momentuak gozatu ahal izateko; garai berri bat badela beraiek ere sentitzeko.
Preso eta iheslarien auzia konpontzea jendarte osoarentzat da onuragarria. Zeini egiten dio mesede egoera hau luzatzeak?

Ezin dugu egoera gordin hau gehiago luzatu, adingabeen eskubideak errespetatu beharko dira eta urraketa krudel honekin lehenbailehen amaitzea premiazkoa da.

ETXEAN BEHAR DITUGU.


“2021ean urtarrileko mobilizazioa herriz herri egingo dugu. Bilbon urtero preso eta iheslarien etxeratze prozesuaren eta elkarbizitza eta bakearen alde batu garenak guztiak, BIDEA GARA lelopean kalera irtengo gara”

Urriaren 24an, Donostiako Kontxa hondartzan egin genuen ekitaldian, urtarrilaren 9an berriro ere Euskal Herriko kaleetara aterako ginela iragarri genuen.

Oraingo pandemia-egoerak eta osasun-krisiaren ondorioz, ezin dugu aurreko urteetakoaren antzeko manifestazio bat egin, baina, azalduko dizuegun moduan, berriro aldarrikatuko dugu presoen eta erbesteratuen etxeratzea.

Eta Sarek konponbidearen, bizikidetzaren eta bakearen aldeko lanean parte aktiboa izateko hartua duen konpromisoa berretsiko du.

Urtarrilaren 9ko deialdiaren zehetasunak eman baino lehen, ezinbestekotzat jotzen dugu oraingo egoerari buruzko hausnarketa laburra egitea, eta mobilizazio honen garrantzia zuekin partekatzea.

Lehenik behin, gure kezka adierazi nahi dugu eta gure babesa eta konpromisoa helarazi nahi diegu presoen senideei, pandemiak presoei bisitak egiteko murrizketa, muga eta oztopo gehiago ekarri dituen une honetan. Egoera hori are txarragoa da euskal presoei aplikatzen zaien urruntze-politikaren ondorioz, dagoeneko existitzen ez den erakunde bateko kide izandako presoak diren arren.

Horrekin batera, ezinbestean aipatu behar ditugu motxiladun umeak, ia ehun gaur egun. Sei hilabete baino gehiago bete dituzte ama, aita edo biak besarkatzeko aukerarik gabe, gurasoak preso dituztelako.

Egia da, eta beste batzuetan ere esan dugu, aldaketa batzuk eman direla preso batzuen egoeran. Espetxe batzuetan isolatzea kendu dute. Baina beste askotan ez da lortu, eta hori lortzeko ari gara lanean.

Halaber, urrats batzuk eman dira gaixotasun larriak dituzten preso batzuei tratamendua modu duinagoan jasotzeko aukera eman zaiela. Baina, oraindik ere, gaixotasun larriak dituzten presoak espetxean daude, aspaldi etxean egon behar zutenean. Eta aldarrikapen horri eutsiko diogu.

Hurbiltze batzuk izan dira, baina presoen % 80 Andaluziako, Valentzia aldeko edo Galiziako espetxeetan daude. Beraz, bide luzea dugu egiteko, eta gu ez gaude prest normala ez dena normalizatzeko. Espetxe-politika euskal preso guztiak Euskal Herrian daudenean normalizatuko da. Bitartean, urratsak dira. Urrats txikiak. Ez dira Gobernuko presidenteak 2018an hartutako konpromisoan adierazitakoak. Baina gizartearen aktibazioari eta urteetan egindako lanari esker ematen ari diren urratsak dira. Horregatik uste dugu lanean jarraitu behar dugula urrats isolatu horiek errealitate bihurtu daitezen preso guztientzat.

Konponbide justu bakarra dago: presoei aplikatzen zaien salbuespeneko araubideari amaiera ematea eta estatuko kartzeletan gainerako presoei aplikatzen zaizkien lege arruntak aplikatzea.

Eta bereziki, gradu-progresioa aipatu nahi dugu. Kasuren batean aplikatu da; adibidez, duela gutxi, Olatz Lasagabaster eta Patxi Urangari aplikatu zaie; baina presoen % 80 lehenengo espetxe-graduan dago oraindik.

Ildo horretan, legeen babesik ez duen eta mina eta sufrimendua baino sortzen ez dituen egoera hau gainditzeak duen garrantzia nabarmendu nahi dugu. Guretzat gradu-progresioa gure dinamikaren barruko lanaren ardatz garrantzitsuenetako bat da, presoak etxeratzeko bidearen hasiera baita, espetxe-araudia huts-hutsean aplikatuta.

Saren lanean jarraituko dugu egoera hau aldatzeko aukera duten instantzietan bitartekaritza jorratzeko, baina gizartearen aktibazioarekin batera egingo dugu. Euskal gizartea da protagonismo berezia izan behar duena, estatuak eta gobernuak mugiarazi behar dituen motorra baita.

Aurreko guztia esanda, urtarrilaren 9an berriro mobilizatuko gara.

Ezin izango dugu egin Bilbon aurrekoetan bezala, hasieran azaldu ditugun arrazoiengatik.

Baina dei egiten diegu urtero deialdi honetan parte hartu duten pertsonei aurten ere parte har dezaten. Beste era batean, baina aurten ere.

Aurten, mobilizazioa Euskal Herriko herri guztietan egingo da. Bakoitza bere herrian mobilizatuko da. Aurreko urteetako ordu berean. 17:30ean. Osasun-segurtasunerako neurri guztiak errespetatuta. Leku zabaletan, non guztiok izango dugun aukera bakea, konponbidea eta bizikidetza aldarrikatzeko.

Horrez gainera, pandemiaren ondorioz, osasun-arazoak direla eta, mugikortasun-arazoak direla eta edo beste arrazoi batzuk direla eta, mobilizazioan zuzenean parte hartu ezin dutenei jakinarazi nahi diegu Sareak beharrezkoak diren mekanismoak prestatuko dituela guztiok aukera izan dezagun gure ekarpena egiteko eta bidearen parte izateko.

Urtarrilaren 9a. Gure agenda apuntatu behar dugun data bat.

Urtarrileko mobilizazioa hau betidanik izan delako data esanguratsua, garrantzitsua, mobilizazio berezia. Erakunde politiko edo sozial batek ere ez du lortu Sarek urterik urte bildu dituen milaka eta milaka pertsona biltzea.

Kopuru bera edo handiagoa lortuko dugu. Herririk herri. Eta espetxe-politikaren ondorioak jasaten ari direnak gogoratuko ditu bereziki. Gure seme-alabentzat etorkizun hobea, gorrototik, gatazkatik eta mendekutik aldendutako etorkizuna, bizikidetzan eta bakean oinarritutako etorkizuna eraiki nahi dugun guztion artean egingo dugu.

Ez da gauza bera izango, baina urtero bere babesa eta elkartasuna erakusten duen gehiengo batek partekatzen duen aldarrikapen hau kaltean egongo da berriro. Eta ez ditugu beteko soilik Bilboko kaleak, Euskal Herriko herri guztietako kaleak baizik.

Berriro elkartuko gara Bilbon, Biasterin, Oiartzunen, Burlatan, Agurainen, Legazpin edo Lekeition…, eta IZAN BIDEA dinamikaren barruan egingo dugu, “bidea gara” lelopean. Euskal presoen eta erbesteratuak etxeratzeko bidea. Bizikidetzarako eta bakerako bidea.

Eta bide hori bere helmugara iristea nahi badugu, elkarrekin batera egin behar dugu. Inor ez dago sobera, eskubideez ari garelako. Giza eskubideez ari garelako.

Egin dezagun bidea elkarrekin. Izan gaitezen bidea. IZAN BIDEA.


Oharra Ibon Fernandez Iradi larriki gaixo den presoak Covid-19an positibo eman duela eta:

Jakin ahal izan dugunez, Ibon Fernadez Iradi, larriki gaixo dagoen euskal presoak Covid 19an positibo eman du eta hainbat sintoma izaten ari da. Hori dela eta bere zeldan isolatu dute. Egoera honen aurrean, Sarek ere, bere kezka adierazi nahi du, bai Ibonen egoera dela eta, baita gainontzeko Lannemezaneko presoek kutsatzeko izan dezaketen arriskua dela eta.

Ibon Fernandez Iradik gaixotasun larria duen arren, oraindik ere preso jarraitzen du, Pariseko kondenen kudeaketa auzitegiak iaz bere kondenaren suspentsioa onartu arren, fiskaltzaren eta Pariseko Dei Gorteen ezezkoaren aurrean, espetxean mantendu dutelarik. Covid egoera hasi zenetik, behin eta berriro adierazi dugun kezka errealitate bilakatu da. Hasieratik eskatu dugu larriki gaixo diren presoak etxera ekarri behar zirela, jada espetxean egote hutsak euren biziarekiko duen arriskuari, covid19a gehitu baitzaio. Ibonen kasuan ordea, muzin egin zaio errealitate honi.

Ibon Fernadez Iradik pairatzen duen egoera, ekidin zitekeen beraz. Bai fiskaltzak eta baita Frantziako gobernuak hartutako jarreraren ondorio zuzena da. Izan ere, krisi sanitarioaren aurrean euskal presoak espetxeetarako ezarritako neurrietatik kanpo utzi izanaren ondorio da Ibon kutsatu izana. Are larriagoa, gaixo izanik.

Ibon eta larriki gaixorik diren euskal presoak etxean izan behar lukete, bai frantziar estatuan, baita espainiarrean ere. Arrisku taldeko pertsonak dira, eta espetxean mantentzeak euren biziarekin jokatzea baino ez dakar.

Egoera hau salatu eta Ibon eta larriki gaixo diren gainontzeko presoen etxeratzea eskatzeko kontzentrazioa deitu dugu bihar Lasarte-Orian (Ibonen herria) arratsaldeko 19.00etan, Okendo plazan.


Azaroaren 20-21-22ko asteburuan Sarek “bidea gara, bidean gaude” lelopean herriz herri eta auzoz auzo mobilizazioak antolatu ditu

Azaroaren 20-21-22ko asteburuan Sarek “bidea gara, bidean gaude” lelopean herriz herri eta auzoz auzo mobilizazioak antolatu ditu Izan Bidea dinamika plazaratu eta ahalik eta herritar gehien dinamikara batu asmoz.

Ekimenak ugariak eta mota askotakoak izango dira; erreleboka eginiko ibilbideak, ilaretan antolatutako mobilizazioak, eskaintza kulturalarekin uztartuko diren ekimenak, mosaikoak…

Guztiak norabide berean; herritarren aktibazioa piztu preso eta iheslarien etxeratze prozesua martxan jarri eta elkarbizitzaren eta bakearen aldeko urratsak emateko.

Hala, dei egiten diegu, elkarbizitzaren alde pausuak eman nahi dituzte herritar guztiei, preso eta iheslarien auzia konpondu eta salbuespen legedia amaitzearen alde antolatuko diren ekimen hauetan parte hartzera. Herriz herri, auzoz auzo, bidea gara eta bidean gaude.

Esan gabe doa, urriaren 24ean egin genuen moduan, ekimen guzti hauek Covid-19a dela eta ezarritako segurtasun neurriak errespetatuz egingo dira, distantziak mantendu daitezken forma eta espazioak hautatuz.


«Ibiltarien doinua» aurkeztu dugu, #IzanBidea dinamikaren abestia

Gaurko agerraldia Izan Bidea dinamikaren baitan hainbat abeslari ezagunekin osatu dugun abestia aurkezteko deitu dugu, eta Mikel Mundiñanok aurkeztuko dizue ekarpen eder honen nondik norakoak. Baina gaurko agerraldia, azaroaren 21eko asteburuan antolatu ditugun mobilizazioen berri emateko ere probestu nahi dugu.

Esan bezala, azaroaren 20-21-22ko asteburuan Sarek “bidea gara, bidean gaude” lelopean herriz herri eta auzoz auzo mobilizazioak antolatu ditu Izan Bidea dinamika plazaratu eta ahalik eta herritar gehien dinamikara batu asmoz.

Ekimenak ugariak eta mota askotakoak izango dira; erreleboka eginiko ibilbideak, ilaretan antolatutako mobilizazioak, eskaintza kulturalarekin uztartuko diren ekimenak, mosaikoak…

Guztiak norabide berean; herritarren aktibazioa piztu preso eta iheslarien etxeratze prozesua martxan jarri eta elkarbizitzaren eta bakearen aldeko urratsak emateko.

Hala, dei egiten diegu, elkarbizitzaren alde pausuak eman nahi dituzte herritar guztiei, preso eta iheslarien auzia konpondu eta salbuespen legedia amaitzearen alde antolatuko diren ekimen hauetan parte hartzera. Herriz herri, auzoz auzo, bidea gara eta bidean gaude.

Esan gabe doa, urriaren 24ean egin genuen moduan, ekimen guzti hauek Covid-19a dela eta ezarritako segurtasun neurriak errespetatuz egingo dira, distantziak mantendu daitezken forma eta espazioak hautatuz.


Argi genuen gurea bezalako dinamika batek behar zuela doinurik, behar zuela soinu bandarik, preso eta iheslarien etxeratzearen alde indarrak batu eta herritarrak bidearen parte egiten laguntzeko. Ideia horrekin hasi ginen; bagenekien luze jotzen dutela proiektu hauek eta zaila izaten dela puzzle osoa osatzea, are gehiago ditxosozko pandemiaren erdi-erdian!

Baina azkenean gaur, Izan Bidea, Ibiltarien doinua aurkezteko moduan gaude. Ion de Luis Iruñeako musikari eta ekoizleak egindako kantuari Amets Arzallusek jarri dio hitza eta hamar abeslari ezagunek, haien ahotsa; Alex Sardui (Gatibu), Eñaut Elorrieta (Ken Zazpi), Maider Ansa (Tximeleta), Ines Osinaga (Gose), Idoia Tapia (Skabidean), Lorena Aisa (Skabidean), Claudia Rodriguez (Skabidean), Xabi Solano (Esne Beltza), Brigi Duque (Koma) eta Juantxo Arakama (Glaukoma).

Letrari dagokionez esan dezakegu kontzeptu bezala “bidea” hitzak hartu duela indarra, azken batean gure dinamikaren oinarrian bidearen parte izatera gonbidatzen dugulako eta “bidea” kontzeptu gisa dugulako gure leloan. Oinazpiko bidea bezain bat eskubidetik ere badu bideak eta hortaz, eskubideen aldarrikapena. Gure kasuan bidea, eskubideak urratzen dituen aginpidea bezala, askabidea ere izan daiteke. Presoen gaiari loturik horri heltzen zaio. Bidea hitzak ematen digu kantu honen letrarako adar guztiak.

Musikari dagokionez, doinu bizia, dantzagarria esan dezakegu. Errepika indartsu eta sarkor batekin.

Pozik gaude emaitzarekin eta oso eskertuak abeslarien ekarpenarekin. Ikus eta entzun dezagun lehenik, parte hartu dutenek zer dioten bideari buruz (bideoa esaldiak).

Eta abestia eta bideoklipa aurkeztu aurretik, eta bukatzeko, eskerrak eman nahi dizkiogu proiektu honetan parte hartu duten guztiei. Polita izan da proiektu honen bidea eta esker hitzak baino ez ditugu parte hartu duten guztientzat.

Esaera zahar batek dio “kantatzen duen Herria ez dela inoiz hilko”. Guk gaur gaineratuko dugu kantatzen duen herria ere badela bidearen parte; preso eta iheslaririk gabeko herri baterantz bidea egin nahi dugun ibiltarion parte eta elkarbizitza eta bakea eraiki nahi duen herri baten parte.

Ibilian dabilen bidea, etor zaitez gurekin! Izan Bidea!

 



Etxerat elkarteak eta SAREk agerraldi bateratua egin dute pasa berri den asteburu honetan, euskal presoen senitartekoek eta hurbilekoek bisitetara joaten izandako hainbat arazo salatzeko

Pasa berri den asteburu honetan, euskal presoen senitartekoek eta hurbilekoek hainbat arazo izan dituzte bisitak egin ahal izateko Estatu espainiarreko espetxeetara egiten dituzten joan-etorrietan, arazo hauek pandemiak eragiten duen errealitate korapilatsuari gehitzen zaizkio.

Puerto I, Puerto III eta Avilako espetxeetara joan ziren bederatzi senideri administrazio-espedientea ireki diete, perimetroan itxitako lurraldeak zeharkatzeagatik. Teruelgo espetxean senide batek bisita galdu zuen, larrialdi-egoerarengatik baita ere.
Inork ez du konfinamendurik hautsi. Senideek bidaia egiteko arrazoi justifikatuak frogatzen zituzten agiriak eraman dituzte: bisita baimenduen egiaztagiria eta, gainera, ondoren, bisita egin izanaren egiaztagiria, ia espetxe guztietan emana.

Gaur egun, 187 presotik 170 baino gehiago EAEtik eta Nafarroatik kanpoko espetxeetan daude. Euskal presoen senide eta hurbilekoei egoera hau bizitzera behartzen diete; presoak euskal espetxeetan baleude, espetxe-legeak aholkatzen duen bezala eta ziklo politiko berriak zehazten duen bezala, ez lukete bidaiatzeko beharrik izango ezta Estatu espainiarrean hainbat lurralde zeharkatzekoa ere.

Estatu espainiarreko espetxeetan, Covid-19 dela eta, komunikazioak murriztu edo bertan behera utzi zirenetik 10 hilabete igaro dira dagoeneko. Frantziako espetxeetan gertatzen dena ere oso zaila da senideentzat, non, gainera, hizkuntza ez ezagutzearen arazo erantsia duten. Azken batean, egoera jasanezina da, euskal presoei eta haien senideek etengabe ziurgabetasuna jasaten baitute.

Berriro diogu euskal presoak lehenbailehen Euskal Herriko espetxeetara eraman beharko dituztela, Zaballara, gero eta handiagoak baitira kartzelaratutako pertsonek eta haien familiek jasaten dituzten urruntzearen ondorio konponezinak.


Konponbidea, bizikidetza eta etxeratzea aldarrikatzeko Mosaikoa Kontxako Hondartzan

Ekimen hau iragarri genuenean, munduari mezu bat helarazi nahi geniola esan genuen; konponbidearen, bizikidetzaren eta bakearen bidean aurrera egiteko borondate irmoa duen jendarte baten irudia.

Egoerak ordea arduraz jokatzera ere behartzen gaitu.

Horregatik, eskerrak eman nahi dizkizuegu gaur hemen batu zaretenoi. Baina eskerrak ere, aipatutako ardura horrengatik, gaur hemen egoteko gogoz izan arren, etxean geratu diren milaka eta milaka pertsonei.

Sarek sei urte daramatza euskal jendartea aktibatzen milaka eta milaka pertsonek partekatzen duten helburu beraren baitan; preso diren pertsonen eta euren senideen oinarrizko eskubideen defentsa.

Oso argi baitugu, sistema demokratiko baten kalitatea neurtzeko parametro lagungarrietako bat preso diren pertsonen eskubideen errespetuan oinarritzen dela eta tamalez, Estatu espainiarra ez da materia hau gainditzen ari.

Zentzu honetan, eskakizun argia egiten diegu euskal instituzioei, alderdi politikoei eta erakunde sozial zein sindikalei; mantendu itzazue aktibo Euskal Herrian lortutako akordio zabalak, atera itzazue agendatik desadostasunak eta atera ezazue konfrontazio eremutik espetxeen auzia, akordioen agendara eramateko.

Izan ere, gorrotoaren eta konfrontazioaren politikek ez dute ezer positiboa eraikitzeko balio. Aldiz, akordioen politikak, giza eskubideen errespetua, konponbidea eta bakearen aldeko politikak, gure seme alabek guk jaso genuena baino jendarte hobe bat izateko balio du.

Guzti hau, gaurkoa gisako jendarte mobilizazioarekin batera, Madrileko eta Pariseko Gobernuei espetxe politika krudel hau aldatu dezaten eskatzeko berme garrantzitsuena da.

Urratsak emateko eskatzen dugun bakoitzean eskuinera begiratzeari uzteko ere eskatu nahi diegu. Izan ere, egiten dutena egiten dutela euren kontrakotasuna ziurra izango baita. Eta gu gaur hemen eskatzen ari garena ez da inongo pribilegiorik ematea. Salbuespeneko espetxe politika bertan behera gera dadin eskatzen ari gara, euskal presoei lege arrunta ezartzeko eskatzen dugu. Ezohiko erregimen hau baita euskal presoen kopuru handi bati bizi osorako zigor kamuflatuak ezartzea ahalbidetzen dabilena.

Eta bai, onartzen dugu eman direla hainbat urrats txiki, hainbat presoren lekualdatzeekin, baina uko egiten diogu egoera normaltzen ari denaren sinesmenari. Urruntze politikarekin amaitzea, euskal presoak Euskal Herrira ekartzean oinarritzen baita, eta ez, oraindik ere Euskal Herritik 300kmtara dauden espetxeetara lekualdatzean. Horregatik, ausardia eskatzen dugu. Hitzak ekintza izatera igaro daitezen eskatzen dugu. Gobernu presidenteak 2018ko ekainean espetxe politika antiterroristarekin amaitu eta legedi arruntean oinarritutako espetxe politika ezartzeko agertutako konpromisoa praktikara eramateko ordua da, erdibidekorik gabe.

Eta noski, badakigu, senide askorentzat lasaitasuna dakarrela Algeciras, Caceres edo Sevillaraino joan beharrean, Estremera edo Topasera joateak, baina hau ez da urruntze politikarekin amaitzea, hau ez da mendeko politikarekin amaitzea, ezta legea betetzea ere.

Ordu hauetan senide asko, tartean pertsona helduak eta haurrak, euren bizia arriskuan jartzen ari dira Estatu osoko errepideetan zehar ehundaka kilometro egitera behartuak daudelako euren semea, ama, arreba… ikusi ahal izateko. Egoera hau, orain, are larriagoa da gainera bizi dugun pandemia hau dela eta. Izan ere, gugan eragina duen moduan, era zuzenean eragiten die ere espetxean diren pertsonei. Espetxean ez baita distantzia sozialerako aukerarik ez eta osasun segurtasunik, kanpo komunikazioak murriztuak izan baitira, bis a bisak etenak, 90 haur daudelako gurasoak espetxean dituztenak eta horietako askok sei hilabete baino gehiago daramatzate euren ama, aita edo biak besarkatu ezinik.

Beste egun bat gehiago, beste aste bat, beste hilabete bat, beste urte bat… honela, milaka bidaia egun gehituz eta kristalak banatutako harremanak, senitartekoen egonezinak, kezkak, esfortzu ekonomiko izugarriak eta sufrimendua barruan zein kanpoan dagoenarentzat. Guzti hau, giza eskubideen oinarriarekin eta legearekin talkan den espetxe politika ezohiko honen ondorioz. Mendeku honek amaitu behar du.

Izan ere, ze zentzu dauka, ez bada mendekua, bisita minutu bakoitzagatik, Andaluzia, Galizia edo Levanten dauden presoen senideek 40na km egin behar izateak.

Adierazi nahi dugu ere, gaur aldarrikatzen gabiltzan konponbide erreal hori, biktima guztiekiko errespetuan oinarritua eta espetxeetako auziari aterabidea emanez baino ezingo dela ahalbidetu.

Sententzia baten ondorioz pertsona batek bere askatasunerako eskubidea galdu dezake, baina ez bere osasunerako, bere duintasun pertsonalerako ez eta bere bizitzeko eskubidea.

Eta bide honetan batera egingo dugu aurrera, biktima, preso eta senideekin batera. Jendartearen zati garrantzitsua baituzue zuen alboan. Egoera bere horretan onartzeko prest ez den jendartea. Bere izenean inongo eskubiderik urratzerik nahi ez duena. Ez preso diren pertsonen eskubideak, ezta sufritzen ari diren haien senideenak ere.

Euskal jendartearen gehiengo nagusiak konfrontazio etapak garaitzeko unea dela uste du. Aurrera begiratzeko unea dela. Ahanzturarik gabe, baina gorrotorik gabe. Horixe baita aurrera egiteko modu bakarra.

Eta ez, ez gaude bakarrik. Gehiengo politiko eta sindikala ere aurrera egiteko konpromisoaren baitan dago. Jakin dezatela beraz espainiar zein frantziar gobernuek, eta bereziki entzun gaitzala mundu osoak; konponbidearen parte aktibo izaten jarraitzeko konpromiso irmoa dugu.

Pasaden hilaren 13an, Estatu osoko 300 juristatik gora, Sarek osatutako dokumentu batera atxikitu ziren, ondorengo ideiak barnebilduz:
• presoak EHtik urrun pasatzen duten egun bakoitzeko, sufrimendua gehigarri eta lege haustura egun bat gehitzen da.
• Larriki gaixo diren presoak espetxean mantentzen dituzten egun bakoitzeko, euren senideekiko urrunduta heriotzatik gertuago dauden egun bat gehiago gehitzen da.

Esan bezala, gaur hemen batu garenok konpromisoa adierazi nahi dugu. Argi eta ozen adierazi nahi dugu lege arrunta aplika dezatela:
• Adin altukoan edota larriki gaixo dauden pertsonak berehala aske gera daitezela.
• Urruntze politika amaitu dadila
• Etxeratze prozesua martxan jartzea dakarren gradu progresioa ahalbidetzea.

Eta argi eta ozen esan ere kaleak duintasunez, giza eskubideen defentsaz eta elkarbizitza eta bakearen aldeko aldarriz betetzen jarraituko dugula. Hala egingo dugu datorren urtarrilean ere. Gorde zuen agendetan urtarrilaren 9a, modu batean edo bestean Euskal Herriko kaleetan elkartuko baikara.