Uste dugu bizi garen unean merezi duela ahaleginak batzea, gizarte-aktibazioak eta mobilizazioak duten garrantzia dela eta, presoak EHra ekartzeko eta bakea eta elkarbizitza lortzeko bidea atzeraezina izan dadin; izan ere, euskal gizartea da berriz ere estatuak eta gobernuak mugiarazten dituen motorra.

Euskal presoei eta haien familiei aplikatzen zaien salbuespenezko erregimenean gertatzen ari diren mugimendu batzuk bizi izan ditugu, egoera honen amaieraren hasiera izango denaren itxaropenarekin.

SAREtik eta ETXERATetik positiboki baloratzen ditugu mugimendu gutxi horiek, baina, aldi berean, adierazi nahi dugu mugitutako preso horietako gehienak ehunka km-ra daudela oraindik; 18 presok espetxean jarraitzen dutela gaixotasun larriak izan arren; eta Espainiako espetxeetan dauden 172 presoetatik, 127 lehenengo graduan daude oraindik ere, eta, beraz, aske izateko helburuarekin euskal presoek bete bahi duten ibilibide juridikoa blokeatuta dago kasu gehienetan.

Hau horrela izanik, orain arteko aldaketak ez die erantzuten EHko gehiengo politiko, sindikal eta sozialaren eskakizunei. Espetxe-politikaren normalizazioa euskal preso guztiak EHn daudenean emango da.

Hainbat arlotan lan egiten jarraituko dugu, egungo urratsek bidea behin betiko ireki dezaten.

Berriro ere, dei egiten diegu euskal gizarteari eta gobernuei, denei, euskal gizartearen nahiaren bidea oztopatzeko eta hondatzeko nahia dutenei horrelakorik egiten utz ez diezaieten.