sarenaiz

Urtarrilak 11eko manifestaziorako “motorrak berotzeko” mobilizazioak deitu ditu Sarek, Gabonen testuinguruan, lau hiriburuetan.

Mobilizazio hauek “oinarrizko aldarriak zabaldu” eta “salbuespeneko espetxe politika, behin betikoz” bertan behera geratzeko unea dela adierazteko bidea izango dira. Gaixo larrien etxeratzea, urrunketa politikaren amaiera, motxiladun haurren eskubideak aldarrikatuko dute eta euskal emakume presoek bizi duten egoera salatuko dute abenduaren 21, 27 eta 28an Gasteiz, Iruñea, Bilbo eta Donostian.

Gaurko agerraldi hau, abenduko bigarren hamabostaldian, gabonen testuinguruan, Araba, Bizkaia, Gipuzkoa eta Nafarroako hiriburuetan antolatu ditugun mobilizazioen berri emateko deitu dugu, eta noski, herritarrei parte hartzeko deia luzatzeko.

Dakizuen moduan, datorren urtarrilaren 11n, Atera Bidera Orain Presoak lelopean, Bilboko kaleak salbuespeneko espetxe politika honekin amaitzeko ordua dela adierazten duten aldarrikapenez betetzeko asmoa dugu. Urtero egin ohi dugun moduan, urtarrileko manifestaziorako lanketaren baitan, Gabonak une garrantzitsutzat ditugu, sendiarekin eta lagunekin batzeko egunak izaten diren hauek, ehunka eta milaka kilometrotara dauden presoen hutsunea areagotzea baitakarte. Hutsune honi, gainera, ondorengo salbuespeneko errealitatea aintzat hartuta egin behar izango diete aurre 200dik gora euskal presoen senide eta lagunek:

Urrunketa politika, zeinaren ondorioz, oraindik ere 142 diren 600 eta 1.100 km. urrunduak daude presoak eta beste 42, 590-400 km artean. Ahaztu gabe 16 direla jada politika honen ondorioz istripuetan hil diren senideak.
Emakumeen kasuan, urrunketaz gain, bakartze egoerari ere aurre egin behar diote. Espainiar estatuan dauden 25 euskal emakume presoetatik, 12 bakartuta daude, kiderik gabe.

Horietatik bost euren seme-alabarekin daude espetxean. Lau Picassenten (Valentzian) eta bat, Beatriz Etxeberria, Aranjuezen haurrarekin bakartua.

Nabarmentzekoa ere Xuaren kasua. Xua bere ama Olatzekin dago espetxean, baina urtarrilaren 19an hiru urte beteko ditu eta, ondorioz, ama eta aitagandik bereizia izango da.

Xua moduan, beste 103 (guztira 104) motxiladun haur daude ama, aita edo biak espetxean dituztela igaro beharko dituztela beste behin ere gabonak.

Azkenik, ezin aipatu gabe utzi, larriki gaixo diren 21 presoak. 21 familia, bihotza uzkurtuta, ospakizunen erdian, gaixo eta urrun duten senidea ondo egongo ote den euren buruei galdezka.

Egoera honen aurrean, aurten, Gabonen testuinguruan, lau hiriburuetan mobilizazioak antolatzea erabaki dugu; motxiladun haurrek gurasoekin hazteko duten eskubidea aldarrikatu eta Xua ama eta aitarekin etxeratzeko eskatzeko, larriki gaixo diren presoak jasaten ari diren heriotza zigorra salatzeko; espetxean bakartuak diren emakume presoak batzeko deia egiteko, eta ezohikoa den espetxe politika honekin behin betikoz amaitu behar dela exijitzeko.

Aldarri hauek oinarri, espetxe politika aldatzeko beharra da mobilizazio hauetan islatu asmo duguna eta, horretarako, ezinbestekoa dela uste dugu azken urteetan lortu dugun aniztasuna eta jendarte zein instituzio mailako adostasunak bidera atera eta aktibatzea. Datozen urteetan espainiar estatuaren nondik norakoak zuzenduko dituen Gobernu berria osatze lanetan ari den honetan, behar beharrezkoa da euskal jendartearen gehiengoak babesten dituen aldarriak kalean, era aktiboan erakustea. Elkarbizitzarako eta bakerako hain beharrezko ditugun aldaketa hauek aintzat hartu eta gauza daitezen. Presoak, dagozkien urratsak emanaz, etxera bidea egin dezaten, atera gaitezen bidera!

MOBILIZAZIOAK: 

📆Abenduaren 21ean,

1️⃣Gasteizen · 11:30ean · Ruta Europa hoteletik (N-1, 341.km) – Zaballara
2️⃣Iruñean · 18:00 · Autobus geltoki zaharretik

📆Abenduaren 27an, Bilbon · 19:00 · Bizikidetza Plazan (Isozaki dorreak)

📆Abenduaren 28an, Donostian · 12:00 · bulebarretik #AteraBideraPresoakEtxera


Sare Herritarrak "Motxiladun haurrak. Hezkuntza inklusiboaren ikuspegitik hezkuntza premien inguruko analisi eta proposamenak" unitate didaktikoa aurkeztu du

Sare Herritarrak, Esti Amenabarro eta Marian Bilbatua adituek osatu duten “Motxiladun haurrak. Hezkuntza inklusiboaren ikuspegitik hezkuntza premien inguruko analisi eta proposamenak” unitate didaktikoa aurkeztu du gaur goizean EHUko Donostiako campusean. Inaxio Oiarzabal Sareko bozeramaileak egungo motxiladun haurren datuak* eman eta kokapen labur bat egin ostean, Esti eta Marianek, lan unitate didaktikoaren aurkezpena egin dute.

“Motxiladun haurrak. Hezkuntza inklusiboaren ikuspegitik hezkuntza premien inguruko analisi eta proposamenak” unitate didaktikoa, gurasoak espetxean dituzten haurren errealitatearen inguruko hausnarketa bat da, hezkuntza ikuspegitik osatua. “Gurasoetako bat edo biak espetxean dituzten haurren errealitatea aztertu dugu” eskolaren ikuspegitik. Bi norabidetan, espetxeak eta urruntasunak haur hauei euren eskolatzean eragiten diena aztertuz batetik, eta eskolak erantzunak emateko orduan dituen mugak eta zailtasunak aztertzen saiatuz bestetik.
Esti eta Marianek adierazi dutenez, lan hau “eskolaren ikuspegitik, egoera hau bizi duten haur zein nerabeek ere, eskolaren aldetik zaintza eta arreta zehatza behar dutela uste dugulako egin dugu, bereziki ikuspegi inklusibotik”. Bi aditu hauen esanetan “errealitate eta aniztasun egoera guztiak aintzat hartuko diren eskola espazioak eraiki behar ditugula esaten dugunean, errealitate hau ere kontuan hartu beharra dago”, haur zein nerabe hauek bizi duten egoerak euren eskolaratzean ere eragin zuzena duelako.

Honela, haur zein nerabe hauek espetxe errealitate krudela bizi dute (familia egiturako erreferentziazko pertsonetako bat edo bi, kartzelan egotean) eta honi urruntze politikaren ondorioak erantsi behar zaizkio (bidai luze eta neketsuak, errepidea, arriskua, urruntasuna, beldurra maite dituzten gurasoak ikusi ahal izateko, antsietatea…). Amenabarro eta Bilbatuaren ustetan “honek guztiak eragina dauka eskolan eta eskolak ezin dio muzin egin honi”.

Orokorrean, gai hau nahiko ikusezina izan ohi da, baita hezkuntza eremuan ere. Eskolak, “denei tokia egin behar dien filosofiari lotuta” egotea beharrezkoa da, eta hau eskolan lan egiten duten profesionalak gai honen inguruan “kontzientzia hartzea”, haien ikasleen errealitateari erantzunak emateko, “ezinbestekoa” da.

Gai honekin kezkatuta, ikuspegi kualitatiboa erabiliz, errealitate hau haien geletan bizi izan duten “irakasleekin lan bat egin dugu” (sakoneko elkarrizketak eginez) eta irakasleen ikuspegitik gai honi dagokionean zein nolako kezkak eta hutsuneak agertzen diren aztertzen saiatu dira. Txosten honetan “horiek jasotzen saiatu gara, etorkizunari begirako lerro eta ikerketa eremu berriak finkatzeko”.

Bi ondorio nabarmendu dituzte, lehena, gai hau lantzeko unean irakasleen aldetik formakuntza gabezia eta prestakuntza espezifikoaren beharra, eta bigarrena, ikasgelan lantzeko baliabideen beharra, material didaktikoena, alegia.

* MOTXILADUN HAURREN DATUAK: Egun bost haur bizi dira euren amekin espetxean: lau haur Picassenten, Valentzian (Xua, Haitz, Hilargi eta Izadi) eta bat Aranjuezen (Irati). Zentzu honetan, Inaxio Oiarzabal Sareko bozeramaileak Irati eta bere ama Aranjuezen bakartuak izatea salatu du, gainontzekoekin bateratzeko beharrizana azpimarratuz. Bestalde, 18 urte arteko 104 motxiladun haur-nerabe daude oraindik ere; eta beste bi bidean. Horietatik 13k aita eta ama kartzelan dituzte, 6k ama eta 85k aita.


SARE Herritarraren oharra Arantza Zulueta presoaren leku aldatzea dela eta

Arantza Zulueta abokatu presoa, Zaballako kartzelatik Picassentera (Balentzia) kartzelara mugitu dute. Gertaera hau, Espetxe politika krudel honen mendekuaren beste ondorio bat da.

 

Gogorarazi nahi dugu, bai Arantza eta baita Jon ere, 11/13 makroepaiketan izan direla zigortuak, eta geratzen zitzaizkien bost hilabeteko zigorra betetzeko sartu zituzten Zaballako kartzelan.

Espainiar gobernuak, biderik ulertezinena hartu du. Zigorra betetzeko, beraien senideengandik ehunka kilometrotara urruntzea, zigorra betetzeko soilik 4 hilabete geratzen zaien honetan.

Espainiar Gobernuari, hainbeste sufrikario eragiten duen espetxe politika honi amaiera emateko eskatzen diogu. Soilik horrenbeste sufrikario bizitzen ari diren senideei areagotzen bait diete zigorra. Arantza Zulueta Balentziara eramatean pertsona gehiagoren bizia arriskuan jartzen da berriz ere. Arantzaren senideek 500kmtik gora egin beharko dituzte astebururo (500km joan eta 500km itzulian) neguko eguraldiei aurre eginez. Nori egiten dio mesede horrek? Zergatik jarraitzen du Espainiar Gobernuak iraganeko politika honekin? Soilik erantzun bakarra datorkigu burura, mendekua.

Euskal jendarteari, adi egoteko eta mobilizatzeko deia egiten diogu, giza eskubideen defentsa guztion ardura delako.

Horregatik, SAREk, datorren asteazkenean, azaroak 13, arratsaldeko 19:00etan Bilboko Udaletxe aurrean burutuko dugun elkarretaratzera dei egiten du.

 


Ehundaka pertsona batu dira Gasteizen Jose Angel Otxoa de Eribe azkena izan behar duela exijitzeko

Jose Angel Otxoa de Eribe, Estatuko botereen estatistiketan, preso egon eta gaixotasun larri bat dela eta kaleratua izan zena.

Jendarte honen zati gero eta garrantzitsuago batentzat, Jose Angel bere etxean hil zedin aske utzi zuten euskal preso bat da. Ez zuten askatu bere gaitz larria espetxeko hormetatik at artatu ahal izateko. EZ. Ez zuten bere gaitzari aurre egin eta bizia luzatzeko askatu. EZ. Askatasuna, bere bizi esperantzak ia hutsalak zirenean baino ez zioten eman.

Gobernu honek bere egin du PPko Gobernuak bere garaian onartu zuen zirkularra; bertan, ondorengoa jasotzen zen larriki gaixo dauden presoen zegokionean “soilik heriotza ate joka dutela ziurtatzean” izango direla askatuak.

Guztiz krudela da, baina egun oraindik ere errealitate bat izaten jarraitzen du; bada hau baino zerbait zitalagorik?

Salatu nahi dugu, beste behin ere, saihestu zitekeen heriotza bat. Salatu nahi dugu ere, Jose Angelen moduan, hainbat euskal preso daudela, sendaezinak diren gaixotasunekin, euren bizia eskuetatik ihesi doakiela ikusten duten bitartean, espetxean, Gobernu espainiarraren eta Justiziaren pasibitatearen aurrean. Horren adibide da, Ibon Fernandez Iradiren kasua, beste behin ere, justiziak bere gaitzaren gaineko erabakia ebazteko epea luzatu baitu, bere egoeraren larritasuna aintzat hartu gabe, bere etxeratze prozesua eternizatuz.

Jose Angelek eta bere sendiak, gaixotasunaren gora beherez gain, urruntze politikak dakarren sufrimendu atxikiari egin behar izan diote aurre urte luzeetan zehar, mendeku bikoitza jasanez.

Ekin diezaiogun elkarrekin egoera hau aldatzeko. Atera gaitezen kalera, atera gaitezen bidera, zerrenda ilun hau zabaldu ez dadin. Eta batez ere, egin dezagun posible dena eta ezinezko dena, pertsona hauek espetxea atzean utzi eta euren gaitza etxean era duinean artatzeko aukera izan arte.

Bere burua demokratikotzat duen jendarte batek, ezin du elkarbizitzarako espazioen sorrera, gorrotoa eta mendekua oinarri dituen espetxe politika batengatik aldatu.
Aspaldidanik, espetxeak inpunitate eta zigor eremu dira.

Osasunerako eskubidea, oinarrizko eskubidea da, baina baita eskubide unibertsala ere eta errespetatua izan behar da, pertsona preso egon ala ez.

Eta osasunerako eskubide hau, larriki gaixo diren presoen kasuan, espetxearekin bateraezina da.

Tribunalek ezarritako zigorrak, askatasuna ukatzen die presoei, baina ezin die osasunerako eta, are gutxiago bizitzarako eskubidea ukatu.

Jendarte hau euskal presoen aurka ezartzen den gorroto eta mendekuarekin amaitzeko prest dago. Aurrera egiteko prest gaude.

Gorrotoari eta mendekuari ateak itxi eta askatasunari, konponbideari eta elkarbizitzari ateak zabaldu nahi dizkiogu.

Lanean jarraitzeko dei egiten dizuegu. Gure herri, auzo, ikastola, unibertsitate edota frabriketan...

Eta berriro ere kalera aterako gara, beharrezkoa den bitartean.

Marisol, Asier, Garazi... ez zaudete bakarrik. Zuen herriaren maitasuna eta babes osoa duzue.

Gobernu espainiarrari azken deialdi bat eginez amaitu nahi dugu:

GIZATASUNAGATIK, DUINTASUNAGATIK, ETA LEGALITATEAGATIK, LARRIKI GAIXO DIREN PRESOAK ASKATU!

ETXEAN NAHI DITUGU ETA BIZIRIK NAHI DITUGU.


Jose Angel Otxoa de Eribe euskal presoaren heriotzaren aurrean (Uztailetik baldintzapeko askatasunean):

Jose Angel Otxoa de Eribe euskal presoa, igaro berri den uztailean askatu zuten baldintzapean gaixotasun larri bat zela eta. Gaur, hiru hilabeteren ostean, bere heriotzaren berri izan dugu.

Lehenik eta behin, gure elkartasun, maitasun eta doluminak helarazi nahi dizkiogu Jose Angelen sendiari. Horrekin batera, gogor salatu nahi dugu zigorrerako eta mendekurako espetxearen erabilera eta abusua; berekiko ardura zutenen humanitate falta nabarmenduz, zeinaren ondorioz, askatasuna bere egoera klinikoa guztiz limitean zegoenean baino ez zioten eman.

Jose Angel duela 19 urte espetxeratu zuten, 2000.urtean. 2015. urtean kantzerra diagnostikatu zioten. Bere zigorraren 3/4enak beteak zituela (2016.urtean) jakitun izanda ere, eta larriki gaixo egonda ere, Jose Angel espetxean mantentzea erabaki zuten, bere egoerak guztiz okerrera egin eta atzera bueltarik gabea bilakatu artean. Espetxe politikaren ohiko legediaren arabera, Jose Angelen bere gaitza etxean, baldintza duinetan, aukera guztiekin eta bere senide eta konfiantzazko medikuen babesarekin artatzeko eskubidea zuen.

Sare Herritarretik, espainiar Gobernuari, euskal presoentzat heriotza zigor bilakatzen den egoera honekin amaitzeko exijitzen diogu; horretarako, larriki gaixo diren presoak aske utziz, beste preso batek Jose Angeli gertatutako jasan ez dezan.

Gorrotoa eta mendekua albo batera utzi eta halako egoerek eskatzen duten humanitatea eta ardurarekin joka dezan eskatzen diogu. Gertaera berri honen aurrean, Sarek, larunbat honetarako, azaroak 2, manifestazioa deitu du arratsaldeko 17:00etan Gasteizen, Artium parean.

#GaixoLarriakEtxera


SARE Herritarraren oharra Jon Enparantza presoaren leku aldatzea dela eta

Jon Enparantza abokatu presoa, Zaballako kartzelatik Estremerako (Madrid) kartzelara mugitu dute. Gertaera hau, Espetxe politika krudel honen mendekuaren beste ondorio bat da.

Gogorarazi nahi dugu, bai Jon eta baita Arantza ere, 11/13 makroepaiketan izan direla zigortuak, eta geratzen zitzaizkien 5 hilabeteko zigorra betetzeko sartu zituzten Zaballako kartzelan.

Espainiar gobernuak, biderik ulertezinena hartu du. Zigorra betetzeko, beraien senideengandik ehunka kilometrotara urruntzea, zigorra betetzeko soilik 4 hilabete geratzen ez zaien honetan.

Espainiar Gobernuari, hainbeste sufrikario eragiten duen espetxe politika honi amaiera emateko eskatzen diogu. Soilik horrenbeste sufrikario bizitzen ari diren senideei areagotzen bait diete zigorra. Jon Enparantza Madrilera eramatean pertsona gehiagoren bizia arriskuan jartzen da berriz ere, haien artean 5 adin txikikoak, ume hauek beste 103 umek bezela, ehunka kilometro egin beharko dituzte bere senidea ikusteko. Nori egiten dio mesede horrek? Zergatik jarraitzen du Espainiar Gobernuak iraganeko politika honekin? Soilik erantzun bakarra datorkigu burura, mendekua.

Euskal jendarteari, adi egoteko eta mobilizatzeko deia egiten diogu, giza eskubideen defentsa guztion ardura delako.

Horregatik, SAREk, datorren Astelehenan 28, arratsaldeko 19:30tan Txillardegi (Gaskuina) plazan burutuko dugun elkarretaratzera dei egiten du.


MANIFESTAZIOA, URTARRILAREN 11n, ORAIN PRESOAK DINAMIKAREN BAITAN

Urtarrilaren 11n berriro beteko ditugu Bilboko kaleak. Berriro plazaratuko dugu presoen eskubideen aldeko konpromiso irmoa.

Mobilizazio soziala gizarte garaikideen tresnarik garrantzitsuena da gehiengoak lortzeko, gizartea aktibatzeko eta aldaketa garrantzitsuak erdiesteko.

Zalantzarik gabe, mobilizazio hori funtsezkoa da helburuak errealitate bihurtzeko.

Izpiritu hori euskal gizartean zabaldu nahi dugu. Uste sendo hori. Ideiak argi izanda, benetan sinesten badugu, gure helburuak lorgarriak direla sinestera eramango gaituen izpiritu hori.

Eutsi egin nahi diogu benetako bakea eta bizikidetza lortzeko bideari.

ORAIN PRESOAK ekimena Euskal Herriak, bere pluraltasunetik, behar eta nahi duen bide-orria da. Urteetako sufrimenduari eta konfrontazioari amaiera ematea guztion ardura delako: gizartearena, elkarteena, erakunde politiko eta judizialena, eta, jakina, Espainiako eta Frantziako gobernuena. Frantziako Gobernuan mugimendu esanguratsuak eman dira; espero dugu Espainiakoak eredutzat hartzea.

Manifestazioa inflexio-puntu garrantzitsua izan behar da, iraganaren eta etorkizunaren arteko etena markatuko duena gizartea aktibatzeko ziklo berri honetan, gure herriaren zati handi batek eskatzen duen ziklo honetan.

Presoen aldeko urratsak emateko unea da: aldatu egin behar delako prozesuaren erritmoa. Orain, estatuan beste hauteskunde batzuk egiteko gutxi falta den une honetan eta, ziur aski, epe laburrean gobernu berria eratzea eragingo duten hauteskunde horien aurrean, berriro plazaratu behar dugu espetxe-politika aldatzeko beharra; irmo plazaratu ere, euskal erakundeetan hartutako zenbait erabakik ematen diguten babesa baliatuta.

Espainiako gobernua urrats txikiak ematen hasi zen: graduen progresioari dagokionez; preso batzuk, gutxi, hurbilago dauden espetxeetara ekarri ditu; baimenen bat eman du, eta zerbait humanizatu du gaixotasunak dituzten preso batzuen egoera. Oso urrats txikiak izan dira, eta gutxi izan dira. Ausardia eskatu behar dugu, urrats gehiago emateko, urgentea baita.

Horretan jarriko dugu gure indar guztia, eta estatuko erakundeekin dagoen komunikaziorako bidean sakontzen jarraituko dugu. Hasitako bidean aurrera egiten badute, gure babesa izango dute.

Horregatik, ausardia eta erabakitasuna eskatzen diegu botere politiko eta judizialei, presoen salbuespen-erregimenari amaiera emango dion espetxe-politika bat aplikatzea eta etapa bati amaiera emateko eta presoak etxera itzultzeko bide-orria diseinatzeko aukera izatea ekarriko duen prozesu baten hasiera izan daitezen urrats txiki horiek euskal.

Familiek –kondena luzeak dituzten senide presoak bisitatzen jarraitzen dute– eta Euskal Herriak eskatzen dugu agindutakoa betetzeko: espetxeak humanizatzeko; aplikatzen hasi zirenean zentzurik ez zuen eta, ETAk zegozkion erabakiak hartu eta desegin ondoren, orain oraindik zentzu gutxiago duen salbuespenezko espetxe-politika bertan behera uzteko.

Estatuak ez dauka orain arazo bat existitzen ez den “banda” batekin. Arazoa, orain, gizartearekin du, gizarte horrek ez baitu nahi bere izenean euskal presoen eskubideak urratzen jarraitzea.

Aldarrikapen unibertsal bat da hau, giza eskubideei buruz hitz egitea ez delako alderdi baten aukera ideologiko bat defendatzea, eskubide unibertsal bat defendatzea baizik.

Urtarrilaren 11n, milaka eta milaka euskal herritar elkartuko dira berriro Bilbon, erakusteko euskal gizartearen pluraltasunaren isla diren aukera politiko ezberdinak ez direla oztopo bat aho batez defendatzeko giza eskubide horiek, bizikidetzan eta bakean oinarritutako gizarte bat izatea lortu nahi badugu.

Urtarrilaren 11n, halaber, berriro eramango dugu Bilboko kaleetara gure bostgarren urteurrenean hartutako konpromisoa.

Lan egingo dugu bakea, justizia eta bizikidetza ardatz dituen gizartea lortzeko. Minik sortzen ez duen gizarte bat, biktima gehiagorik gabe, euskal presorik gabe.

Erronka horrek ezberdinen arteko espazio berriak sortzea eskatuko digu, besteari entzutea, besteen bizipenak eta mina partekatzea; oinarri sendo bat lortzea: onarpena, errespetua eta enpatia.

Guztiok egin behar dugu autokritika, kultura kolektiboa indartzeko, gertatutakoaren gaineko ariketa aldeaniztun baten bidez, memoria guztiak kontuan hartuta, oinarrizko eskubideen errespetuaren ikuspuntutik. Hori da etorkizuna guztion artean eraikitzeko modurik egokiena.

Baikortasunez ikusten dugu etorkizun hurbila. Agian, baikortasun gehiegiz. Baina horrelakoak gara gu. Eta horrelakoak izan nahi dugu.

Aro berri bat dugu aurrean, etorkizun hobea lortzeko ateak zabaldu dizkigun aro bat; hamarkadetako sufrimendu eta minaren ondoren, guztiok merezi dugun aro bat. Korapiloak askatzeko unea da; aurrera egin eta, eskubide, errespetu eta enpatiatik, guztiok nahi dugun gizartea eraikitzeko unea da.

Helburu hori ardatz hartuta, dei hau helarazi nahi diogu euskal gizarteari. Ibil gaitezen elkarren ondoan urtarrilaren 11n.

Aurkez diezaiogun munduari zauriak itxi eta etorkizuna eraikitzeko dugun borondate sendoa


Preso adinduen inguruko ekimena. urriak 27. Sebas eta Joseba etxera. Elgoibar eta Oñatiren arteko bizikleta martxa.

BIDEOA: GOIENA.EUS

Guztioi gertatzen zaigun moduan, espetxealdi luzeetan diren presoak ere, adinean gora doaz eta badaude jada adinez oso aurreratuak dauden eta oraindik espetxean mantentzen dituzten euskal presoak.
Egoera hau bizi duten bi preso ditugu: Sebas Etxaniz Elgoibarren eta Joseba Arregi Oñatin. 76 eta 73 urte dituzte hurrenez hurren. 70 urtetik gorako pertsonak kartzela batean bizitzeak duen larritasuna lau haizetara zabaltzea nahi eta behar dugu.

Joseba Arregi, 1992az geroztik dago espetxean. Hasieran Estatu frantziarrean, 8 urte eta 8 hilabetez, eta 2000. urtean Espainiaratu zuten. Estatu espainiarrean kartzela ezberdinetan egon ondoren, egun, Villena (Alicante III)ko kartzelan aurkitzen da, etxetik 720kmtara. Josebari beste euskal preso batzuei bezela, Frantzian betetako zigorren batuketa aplikatuko baliote kalean behar luke. Orain, 2028ko apirila arte luzatu nahi diote zigorra. 81 urte bete arte nahi dute preso izatea.

Sebasek, 3/4ak beteta izanik, aurtengo uztailean atera beharko litzateke, baina ezartzen dioten salbuespeneko legediarekin, zigor osoa betetzera kondenatuta dago, 2024. urtera arte izatea nahi dutelarik kartzelan. Honek, zera esan nahi du, denon artean espetxe politika hau aldarazten ez badugu, 81urterekin iritsiko dela etxera. Egun, Billabonako kartzelan dago, etxetik 330kmtara.

Legeak berak aurreikusten duen moduan, 70 urtetik gorako presoak baldintzapeko askatasuna eskuratzeko eskubidea dute. Art. 196 R.P. “libertad condicional de los penados que hubiesen cumplido 70 años o los cumplan durante la extinción de su condena”.

Bi presoek, 70 urte baino gehiago izanik kalean beharko lukete, hala zehazten baitu legediak, baina agerian geratzen da, politika hau mendekuan soilik oinarritzen dela, eta egun bizi dugun egoeratik urrun aurkitzen dela.

Preso adinduak, adinak berak dakartzan zailtasunei aurre egin behar diete, non eta espetxean, nola eta salbuespen legediaren neurri zorrotzen pean. Euskal presoen zati handi batek dituen zigorren handitasuna dela eta, adinduak diren presoen kopuruak gora egingo du, batez ere, salbuespen neurriak indarrean jarraitu eta espetxe sistemak ezarritako bidea egiteko aukerak eteten
bazaizkie.

Adinak, espetxean direnei ez ezik senideei ere eragiten die. Adinean gora egiten duten senideek espetxean, ehunka kilometrotara urrundua duten familiartekoa ikusteko aukera galdu dezakete, adinak dakartzak zailtasunak medio distantzia luzeak egiteko eragozpen fisikoak direla eta. Egoera honek, bereziki senideak zigortzen ditu.

Egoera honi aurre egiteko ekimen bateratu bat antolatu dugu urriaren 27rako, Debabarrena eta Debagoiena elkarrekin, herri guztiak bat egin da dinamika hau indartu eta sustengatu behar dugu. Zehazki antolatzea goazena zera da: Elgoibar eta Oñati bizikletaz batuko duen martxa bat. Esan bezala urriaren 27an, igandean, goizeko 10:00etan Elgoibarren hasi eta 13:00etan Oñatin
ekitaldi batekin bukatuko genuke.

Sebas eta Joseba etxean behar ditugu, benetako elkarbizitza eta bakea behar bezala eraiki ahal izateko, egungo errealitatera moldatu behar duen espetxe politika bat behar dugu, eta ez iraganari lotuta dagoen politika bat.

Elkarrekin lanean jarraitu behar dugu, iraganeko loturak hautsi eta etorkizuna
eraikitzeko. Salbuespeneko espetxe politikari ez esaten diogu, eta etorkizunari
bai.

Ordua da! Sebas eta Joseba etxera!
Euskal Presoak Etxera!


[#ORAINPREOSAK | ZOZKETA] ZENBAKI SARITUAK / NUMEROS PREMIADOS:

1. SARIA: 078364. Znbk | Greziar irletara kruzeroa
1. PREMIO: Nº078364 | Crucero por las islas Griegas

2. SARIA: 036523. Znbk | Estambulera bidaia
2. PREMIO: Nº036523 | Viaje a Estambul

3. SARIA: 037797 znbk | 2 pertsonetzako afaria LIZEAGA sagardotegian
3.PREMIO: Nº037797 | Cena para 2 en al sidreria LIZEAGA


Larriki gaixo daude presoen aldeko dinamika aurkeztu da

Aldarrikapen hau oinarri hartuta, SAREk dinamika mobilizatzaile bat hasi zuen atzo, gaixotasun larriak dituzten presoek bizi duten eskubideen urratze-egoera desagerrarazteko. Atzo hasita eta hurrengo hiru hilabeteetan zehar, anbulantzia bat, hemen ondoan daukaguna, Euskal Herrian zehar ibiliko da, eta eskualde bakoitzean mobilizazioak antolatuko dira.

ETAk erakundea bera desegiteko erabakia hartu zuenetik hilabeteak eta hilabeteak pasatu ondoren, esan daiteke euskal presoak salbuespen-egoeran bizi direla, eta zigorra dela arau nagusia.

Bere burua demokratikotzat duen gizarte batek ezin du onartu espetxeak dakarren gorrotoa eta mendekua izatea espetxe-legeriaren ordezkoa, eta, presoak gizarteratzeko aukeraren ordez, preso asko heriotzara daramaan bide luze eta iraunkorra aukeratzea.

Preso askok dituzten gaixotasun larriak bateraezinak dira espetxearekin; eta hori ez diogu guk, osasunaren arloko profesionalek baizik, eta behin eta berriro plazaratu dute mezu hori.

Legeek aukera ematen dute espetxe arindua ezartzeko, eta hala egin da Aitzol Gogortzaren edo Ibon Iparragirreren kasuan; orain, etxean jasotzen dute tratamendua, konfiantzazko medikuen zaintzapean. Ekimen berri honen bidez, irizpide edo neurri hori gaixotasun larriak dituzten preso guztiei aplikatzeko eskatzen dugu.

Ez dugu ezer berezia eskatzen; ez gara eskatzen ari barruko legerian edo nazioarteko arauetan jasota ez dagoen ezer. Legeak eta gizatasunaren arauak betetzeko eskatzen ari gara, besterik ez.

Preso horietako batzuen kasuan, egoera kliniko larriaz gainera, urruntze-politika gehitu behar da, hau da, mendeku bikoitza. Hala ere, esan behar da urruntze-politika senideen kontrako zigorra dela batez ere.

Hain zaila da haien legeak aplikatzea? Hain zaila da gaixorik dauden preso horien egoera legezkotasunean eta giza eskubideetan oinarrituta aztertzea?

Gobernuak dioenaren kontra, espetxea ez da askatasunerako eskola bat, ezta osasun fisikoaren eta mentalaren arazoak tratatzeko eremu egokia ere. Alderantziz; espetxeak inpunitate eta zigor eremuak dira, are gehiago euskal presoentzat; eta, ondorioz, bidegabeak eta ankerrak dira. Gaur egun, espetxeak pertsonen biltegi bihurtu dira, eta, horregatik, salatu nahi dugu justizia penalak bere alderik gordinena erakusten jarraitzen duela: zigorrarena eta mendekuarena.

Osasunerako eskubidea oinarrizko eskubidea da, baina, halaber, eskubide unibertsala da, pertsona guztien kasuen errespetatu behar dena, preso egon zein aske egon. Eta osasunerako eskubide hori, gaur egun, bateraezina da espetxearekin gaixotasun larriak dituzten presoen kasuan.
Gogorarazi nahi dugu justizia-auzitegiek ezarritako kondenak askatasuna kentzen diela, baina ezin dizkiela kendu osasunerako eta bizitzarako eskubideak.

Ez dago legerik, erregelamendurik edo araurik esaten duenik pertsona bati, askatasuna kendu diotelako, osasunerako eskubidea eta tratu duina izateko eskubidea kendu behar zaizkiola.

SAREk adierazi nahi du espetxe-legeria betetzea ezin dela ulertu Estatuaren amore emate gisa.

Gaixotasun larriak dituzten presoak aske uztea ez da amore ematea; barruko legeria eta Europakoa betetzea baino ez da.

Amaitzeko, deia egin nahi diogu euskal gizarteari injustizien kontra mugitzen jarrai dezan, eskubideak urratzen dituen egoera honen ordez konponbidearen aldeko egoera lortzea lehentasuna baita euskal gizartearen gehiengoarentzat, ideologiak eta alderdikeriak alde batera utzita.

JUSTIZIAK, LEGEEK ETA GIZATASUNAK HALA ESKATZEN DUTELAKO, ETXEAN NAHI DITUGU GAIXOTASUN LARRIAK DITUZTEN PRESOAK